«نُوَلِّهِ ما تَوَلَّى وَ نُصْلِهِ جَهَنَّمَ وَ ساءَتْ مَصِيراً- بدان سوى كه پسند اوست بگردانيمش و به جهنمش افكنيم و جهنم سرانجام بدى است.» اين هشدار مؤمن را وامى‌دارد پيش از آنكه بخواهد در برابر رهبرى مقاومت كند درباره دو چيز بينديشد: يكى قدرت و سختى رهبرى در تطبيق قانون بر او و ديگر آنكه رهبرى در اجراى حكم تحت تأثير هيچ نيرويى قرار نمى‌گيرد./ ١٨٧ و همين امر موجب تقويت اوست تا بتواند قانون را بر همگان اجرا نمايد.

بر امير المؤمنين على بن ابى طالب عليه السلام ثابت شد كه يكى از سرداران سپاهش شراب خورده است. على او را فرا خواند و حد را بر او جارى كرد، و هر چه آن سردار اين و آن را شفيع قرار داد على نپذيرفت آن سردار گفت: يا على ماندن با تو «خوارى» است و جدايى از تو «كفر» است. امام پاسخ داد: هرگز، ماندن با من عزّت است و اين بدين معنى است كه پذيرفتن حكم قانون عادلانه الهى عزت است. اين شخص مى‌توانست كه راه خويش در پيش گيرد و به جبهه دشمن پيوندد ولى ترسيد مبادا مصداق مفهوم اين آيه واقع شود و كافر گردد.

[سوره النساء (٤): آيات ١١٦ تا ١٢٢]

إِنَّ اللَّهَ لا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَ يَغْفِرُ ما دُونَ ذلِكَ لِمَنْ يَشاءُ وَ مَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَقَدْ ضَلَّ ضَلالاً بَعِيداً (١١٦) إِنْ يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ إِلاَّ إِناثاً وَ إِنْ يَدْعُونَ إِلاَّ شَيْطاناً مَرِيداً (١١٧) لَعَنَهُ اللَّهُ وَ قالَ لَأَتَّخِذَنَّ مِنْ عِبادِكَ نَصِيباً مَفْرُوضاً (١١٨) وَ لَأُضِلَّنَّهُمْ وَ لَأُمَنِّيَنَّهُمْ وَ لَآمُرَنَّهُمْ فَلَيُبَتِّكُنَّ آذانَ الْأَنْعامِ وَ لَآمُرَنَّهُمْ فَلَيُغَيِّرُنَّ خَلْقَ اللَّهِ وَ مَنْ يَتَّخِذِ الشَّيْطانَ وَلِيًّا مِنْ دُونِ اللَّهِ فَقَدْ خَسِرَ خُسْراناً مُبِيناً (١١٩) يَعِدُهُمْ وَ يُمَنِّيهِمْ وَ ما يَعِدُهُمُ الشَّيْطانُ إِلاَّ غُرُوراً (١٢٠)

أُولئِكَ مَأْواهُمْ جَهَنَّمُ وَ لا يَجِدُونَ عَنْها مَحِيصاً (١٢١) وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ سَنُدْخِلُهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها أَبَداً وَعْدَ اللَّهِ حَقًّا وَ مَنْ أَصْدَقُ مِنَ اللَّهِ قِيلاً (١٢٢)

/ ١٨٨