تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٨٧ - شرك پايان راه

اصلا درس دين نخوانده‌اند.

علاوه بر اين، اينان ملعونند، از سوى خداوند صاعقه‌اى بر آنان فرود خواهد آمد هم چنان كه خداوند بر كسانى كه او را معصيت كرده بودند و حرمت تعطيل روز شنبه را شكسته بودند عذاب فرستاد و آنان را به صورت بوزينگان و خوكان درآورد با اين خائنين نيز چنين خواهد كرد.

«يا أَيُّهَا الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ آمِنُوا بِما نَزَّلْنا مُصَدِّقاً لِما مَعَكُمْ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَطْمِسَ وُجُوهاً فَنَرُدَّها عَلى‌ أَدْبارِها، أَوْ نَلْعَنَهُمْ كَما لَعَنَّا أَصْحابَ السَّبْتِ وَ كانَ أَمْرُ اللَّهِ مَفْعُولًا- اى كسانى كه شما را كتاب داده شده، به كتابى كه نازل كرده‌ايم و كتاب شما را نيز تصديق مى‌كند ايمان بياوريد، پيش از آنكه نقش چهرههايى را محو كنيم و رويهايى را به قفا برگردانيم. يا هم چنان كه اصحاب سبت را لعنت كرديم، شما را هم لعنت كنيم و فرمان خدا شدنى است.»

شرك پايان راه

[٤٨] پايان دردناكى كه اينان بدان مى‌رسند، شرك به خداوند است. و آن تسليم در برابر طاغوتهاست.

قرآن به عنوان مقدمه در شرح اين موضوع به دو حقيقت توجه مى‌دهد

يكى: آنكه شريك براى خدا قرار دادن افتراء بزرگى است به خداوند و خداوند هرگز آن را نخواهد آمرزيد.

دوم: اينان كه همواره خود را بى‌عيب جلوه مى‌دهند و خود را مقياس حق و باطل مى‌شمارند و بدين سبب انتقاد كس نمى‌پذيرند و هرگز به بررسى جوانب اعمال و افعال خود نمى‌پردازند، مسلم است كه پايان مسيرشان، كه با گمراهى توأم است به شرك مى‌رسد.

«إِنَّ اللَّهَ لا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَ يَغْفِرُ ما دُونَ ذلِكَ لِمَنْ يَشاءُ هر آينه خدا گناه كسانى را كه به او شرك آورند نمى‌آمرزد و گناهان ديگر را براى هر كه بخواهد مى‌آمرزد.»