تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٥١ - مشروعيت ازدواج موقت

«وَ الْمُحْصَناتُ مِنَ النِّساءِ إِلَّا ما مَلَكَتْ أَيْمانُكُمْ كِتابَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ‌- و نيز زنان شوهردار بر شما حرام شده‌اند مگر آنها كه به تصرف شما در آمده باشند. از كتاب خدا پيروى كنيد.» يعنى كتاب خدا بر عليه شما شهادت مى‌دهد، هر گاه از حدود احكام خدا در روابط با زنان تجاوز كرديد و مرتكب حرام شديد. زيرا تنها و تنها در محدوده احكام خدا به عقد ازدواج يا به ملك يمين (يعنى تصاحب زن هنگامى كه در جنگ با كفار به اسارت افتاده باشد) مى‌توان با زنان روابط جنسى برقرار كرد.

«وَ أُحِلَّ لَكُمْ ما وَراءَ ذلِكُمْ أَنْ تَبْتَغُوا بِأَمْوالِكُمْ مُحْصِنِينَ غَيْرَ مُسافِحِينَ‌- جز اينها زنان ديگر هر گاه در طلب آنان از مال خويش مهرى بپردازيد و آنها را به عقد نكاح درآوريد، نه به زنا، بر شما حلال شده‌اند.» مراد اين است كه ايجاد روابط جنسى با هدف تشكيل خانواده و دخول در حريم زوجيت- نه به هدف زنا و سقوط در سطح نازل حيوانات- براى شما حلال است. آيا آب زندگى در زمينى صالح ريخته خواهد شد يا در زمينى ناصالح.

هدف هر عملى بيانگر طبيعت و صبغه و حسن و قبح و حرام بودن و حلال بودن آن عمل است. و در امر ازدواج هدف تكوين خانواده است، اگر چه ازدواج، ازدواج موقت و منقطع باشد مانند متعه كه جماعتى از مفسران از اين آيه جواز آن را استنباط مى‌كنند.

مشروعيت ازدواج موقت

ازدواج موقت يا متعه از اين رو با زنا تفاوت دارد كه متعه داراى هدفى شريف است و همانند ازدواجى است كه پس از چندى به عللى و عواملى به طلاق مى‌انجامد. منتهى در متعه آن علل و عوامل را/ ٥٤ از قبل در نظر مى‌گيرند مانند اينكه مرد مسافرى كه (يا براى تحصيل و يا كار) به شهر ديگرى رفته و به سبب موقعيت خاصى كه دارد نمى‌تواند زن خود را نزد خود ببرد زيرا نمى‌خواهد يا نمى‌تواند در آن شهر براى هميشه زندگى كند مثلا اگر بخواهد مدت پنج سال در آن شهر بماند بهتر