تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٠ - حرمت تهمت و افتراء

نابود گردند.

از اين رو بهترين وسيله محبوس داشتن زن زناكار است در خانه.

«وَ اللَّاتِي يَأْتِينَ الْفاحِشَةَ مِنْ نِسائِكُمْ فَاسْتَشْهِدُوا عَلَيْهِنَّ أَرْبَعَةً مِنْكُمْ فَإِنْ شَهِدُوا فَأَمْسِكُوهُنَّ فِي الْبُيُوتِ حَتَّى يَتَوَفَّاهُنَّ الْمَوْتُ أَوْ يَجْعَلَ اللَّهُ لَهُنَّ سَبِيلًا- و از زنان شما آنان كه مرتكب فحشاء مى‌شوند، از چهارتن از خودتان بر ضد آنها شهادت بخواهيد، اگر شهادت دادند، زنان را در خانه محبوس داريد، تا مرگشان فرا رسد يا خدا راهى پيش پايشان نهد.» در اين آيه قرآن دو تعبير به كار برده كه حايز اهميت‌اند: يكى «مرتكب فحشاء شوند» و ديگرى «شهادت بخواهيد». مراد آن است كه مرتكب چنين عملى را به مجرد وجود ادلّه غير مشهود نبايد معاقبت كرد، بلكه نياز به ادلّه آشكار است پس بايد از چهارتن از مؤمنان شهادت خواست يعنى از آنان طلب كرد كه آنچه را ديده‌اند بيان كنند تا معاقبت پس از احراز دلائل ظاهر و آشكار انجام پذيرد.

شهادت چهار مرد در اين جرم كه عادتا از جرايم نهانى است. بويژه در جوّ جامعه اسلامى، در حق آن زن زمانى ميسر است كه به عيان مرتكب شود، اما زنى كه يك بار در اين ورطه سقوط كرده و سپس توبه نموده معمولا عمل او را چهار مرد نتوانند مشاهده كرد.

راهى كه قرآن در پايان آيه بدان اشارت دارد «يا خدا راهى پيش پايشان نهد»./ ٤٢ اقامه حد است بر آنان و آزاد كردنشان و اين حد در عرض زندانى كردن آنها در خانه‌هاست.

حرمت تهمت و افتراء

[١٦] قرآن براى آنكه خانواده و زن را از آلودگى مصون دارد و براى آنكه لغزشهاى جنسى را كه گاه برخى زنان شريف بدان دچار مى‌شوند نهان دارد و براى آنكه زبان بعضى خبيثان را كه گفتگو در اين مقولات نقل مجلسهاى شبانه آنهاست، بربندد حرمت «قذف» يعنى تهمت و افتراء را پيش كشيده است. و براى‌