تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٧١ - شرك به خدا و حدود آمرزش

خيانت به مردم يا به خود به نوعى از شرك منتهى مى‌شود و خدا هيچگاه مشرك را نمى‌آمرزد زيرا شرك گمراهى عظيمى است.

اين نوع شرك، پرستش بتان و جنهاست به اعتبار اينكه آنها خدايانى كوچك‌اند و در نزد خداى يكتاى تعالى شفيع واقع مى‌شوند. در واقع اينان بت را نمى‌پرستند، بلكه بت، نماد شيطان گمراه كننده‌اى است كه گمراهشان كرده و از قديم سوگند خورده كه بشر را گمراه خواهد كرد.

تقديم قربانيها به بتان بدان صورت زشت عملى است به فرمان شيطان كه براى فريب آنان دست به سلاح وعده‌هاى كاذب برده است و آرزوهاى باطل را در دلشان جاى داده، كه اگر از پى او روند در نعمت و آسايش خواهند بود و هرگز به كيفر اعمالشان مجازات نخواهند شد، ولى بر خلاف وعده شيطان اينان به زودى جزاى اعمال خويش را خواهند ديد و به دوزخ خواهند افتاد/ ١٩١ و نهال آن آرزوها كه شيطان در دلشان كاشته هرگز به ثمر نخواهد نشست.

كسانى كه عمل نيك انجام مى‌دهند و مؤمن هستند به بهشت خواهند رفت.

شرك به خدا نتيجه متابعت از هوى است. كسى به خدا شرك مى‌آورد كه همواره سرگرم معاصى باشد و از مسئوليتهاى اطاعت او شانه خالى كند.

شرح آيات

شرك به خدا و حدود آمرزش‌

[١١٦] با آنكه رحمت خداوندى گسترده و آمرزشش بسيار است، همه گناهان را شامل مى‌شود مگر شرك به خدا را. زيرا شرك گناهى عظيم است و گمراهى سخت و اصلاح و چشم‌پوشى از آن ممكن نيست.

«إِنَّ اللَّهَ لا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَ يَغْفِرُ ما دُونَ ذلِكَ لِمَنْ يَشاءُ وَ مَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَقَدْ ضَلَّ ضَلالًا بَعِيداً- خدا كسى را كه براى او شريكى قرار دهد نمى‌آمرزد و جز آن هر گناهى را براى هر كه خواهد مى‌آمرزد. و هر كس كه براى‌