تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٦ - ارث، چرا؟ براى چه كسى؟ چگونه؟

مى‌گويد

«وَ لا تَأْكُلُوها إِسْرافاً وَ بِداراً أَنْ يَكْبَرُوا- و از بيم آنكه مباد به سن رشد رسند، اموالشان را به ناحق و شتاب مخوريد.» زيرا كسى كه مال يتيم را مى‌خورد، در خوردن اسراف مى‌كند و در كار خود شتاب مى‌ورزد تا مباد پيش از آنكه آن اموال به پايان رسد يتيم بزرگ شود و دارايى خود را مطالبه كند. ولى با همه اين احوال ولىّ و سرپرست يتيم حق دارد كه در برابر نگهدارى اموال او اجرتى اخذ كند بويژه اگر خود فقير و نيازمند به آن اجرت باشد

«وَ مَنْ كانَ غَنِيًّا فَلْيَسْتَعْفِفْ وَ مَنْ كانَ فَقِيراً فَلْيَأْكُلْ بِالْمَعْرُوفِ فَإِذا دَفَعْتُمْ إِلَيْهِمْ أَمْوالَهُمْ فَأَشْهِدُوا عَلَيْهِمْ وَ كَفى‌ بِاللَّهِ حَسِيباً- هر كه توانگر است عفت ورزد و هر كه بينواست به آن اندازه كه عرف تصديق كند بخورد.

و چون اموالشان را تسليمشان كرديد، كسانى را بر آنان به شهادت گيريد و خدا براى حساب كشيدن كافى است.» مراد اين است كه مهمتر از به شهادت گرفتن ديگران، عامل و جدان و ايمان است كه صاحب آن مى‌داند كه خدا از او در روز شمار حساب خواهد كشيد و همين امر او را از خوردن مال يتيم بازمى‌دارد.

ارث، چرا؟ براى چه كسى؟ چگونه؟

[٧] از مظاهر آن اقتصاد موجه كه مورد تأييد اسلام است يكى حقوق ارث است اين حق افراد را به كار و توليد ترغيب مى‌كند، انگيزه آن علاقه و عشق آدمى است به فرزندان خود كه چون نيازهاى خود را از حاصل كار و دسترنج خود برآورد براى خوشبخت كردن/ ٢٦ فرزندان خود، بعد از خود نيز چيزى بر جاى گذارد.

آدمى هر لحظه در معرض مرگ است و گاه ممكن است چنين فكر نابجايى از خاطره‌اش بگذرد كه براى چه كسى اين رنج و تلاش را بر خود هموار سازد؟

قانون ارث به اين سؤال پاسخ مى‌دهد.