تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٨ - هر چه به اين دست بدهى به آن دست مىگيرى

وارد نياورده باشد كه بعدها در زمره فرومايگان و رانده‌شدگان از اجتماع درآيد، مى‌تواند دست به كارى سازنده زند و عضو فعال جامعه گردد. از اين رو قرآن علاوه بر تأكيدى كه به رفع نياز محرومان دارد توصيه مى‌كند كه از تقويت روحيه آنان نيز غفلت نشود تا بتوانند در برابر واقعيتى كه با آن دست به گريبانند مقاومت ورزند.

هر چه به اين دست بدهى به آن دست مى‌گيرى‌

[٩] قرآن به مناسبت سخن از ارث بار ديگر به مسئله يتيمان مى‌پردازد.

بسيارى هستند كه چون چشم از جهان فرو مى‌بندند فرزندانى خردسال بر جاى مى‌گذارند. حقوق اين يتيمان گاه مورد تعرّض سودجويان قرار مى‌گيرد. قرآن از اين بيم كه در دل همگان ريشه دارد- كه بميرند و فرزندانى خرد بر جاى گذارند و حقوق آنان دستخوش تجاوز و تعدى برخى گردد- استفاده كرده و مى‌گويد كه اگر جامعه حقوق يتيمان را رعايت نكند هر فردى در معرض تهديد خواهد بود كه چون بميرد حقوق بازماندگانش رعايت نشود، هم چنان كه او امروز حق يتيمان را غصب كرده است. بنا بر اين اگر نمى‌خواهيم براى خدا كارى كنيم براى منافع خود حافظ حقوق يتيمان باشيم.

«وَ لْيَخْشَ الَّذِينَ لَوْ تَرَكُوا مِنْ خَلْفِهِمْ ذُرِّيَّةً ضِعافاً خافُوا عَلَيْهِمْ‌- بايد بترسند كسانى كه اگر پس از خود فرزندانى ناتوان بر جاى مى‌گذارند و از سرنوشت آنان بيمناكند.» كسانى كه خود فرزندانى دارند و پس از مرگ از وضع آنان نگرانند نبايد به بازماندگان خردسال ديگران ستم روا دارند. آيا اين مثل را نشنيده‌اند كه هر چه به اين دست دهى به آن دست مى‌ستانى.

«فَلْيَتَّقُوا اللَّهَ وَ لْيَقُولُوا قَوْلًا سَدِيداً- بايد از خداى بترسند و سخن عادلانه و به صواب گويند.»/ ٢٨ پس نبايد در حساب ارث براى ميراث‌بران حساب‌سازى كنند و چنان تقسيمش كنند كه بر يتيمان ستم رود.