تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٨٨ - الله مقياس حق است

/ ٩٤ يعنى پهنه آمرزش خداوندى گسترده است و با وجود اين مشركان را نمى‌آمرزد.

«وَ مَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَقَدِ افْتَرى‌ إِثْماً عَظِيماً- و هر كه به خدا شرك آورد، دروغى ساخته و گناهى بزرگ مرتكب شده است.» با آنكه شرك دروغ بزرگى است ولى اعتقاد به شرك و آن را در حوزه عمل درآوردن گناه بزرگ است. از اين رو در قرآن نخست تعبير «افترى» را مى‌بينى كه از جنبه روانى و فكرى آن حكايت دارد، سپس به «اثم» بر مى‌خورى كه جنبه عملى قضيه است.

اللَّه مقياس حق است‌

[٤٩] يكى از صفات اينان اين است كه خود را از هر عيبى مبرا مى‌دانند و خود را مقياس حق و باطل قرار مى‌دهند، در حالى كه درست اين است كه آدمى پروردگار خود را مقياس قرار دهد و خود را آن سان بسنجد و به خود چنان ارزشى دهد كه مطابق ارزشها و اوامر خداوندى باشد.

«أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ يُزَكُّونَ أَنْفُسَهُمْ بَلِ اللَّهُ يُزَكِّي مَنْ يَشاءُ- آيا آنان را نديده‌اى كه خويشتن را پاك و بى‌عيب جلوه مى‌دهند. آرى خداست كه هر كس را كه خواهد از عيب پاك گرداند.» خداوند در تعيين ارزش اعمال انسانى، عادل است از اين رو بهتر است كه آدمى خود از بيم خروج از جاده عدالت در اين ارزيابى دخالت نكند و كار را به خدا واگذارد.

«وَ لا يُظْلَمُونَ فَتِيلًا- به هيچ كس حتى به قدر رشته‌اى كه در شكاف هسته خرماست ستم نشود.» [٥٠] خود را از هر عيب مبرا دانستن دروغ بستن به خداست و ادعاء است كه او اين گروه را از هر گناهى پاك داشته و از هر زلّت و خطايى در امان.

اين خيانت پيشگان از ميان علماى دينى از اين دروغ و افتراء پرهيز