تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٩٢ - استعانت به خدا از خوف

«وَ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ وَ لَقَدْ وَصَّيْنَا الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ مِنْ قَبْلِكُمْ وَ إِيَّاكُمْ أَنِ اتَّقُوا اللَّهَ‌- از آن خداست آنچه در آسمانها و زمين است و هر آينه اهل كتاب را كه پيش از شما بودند و نيز شما را سفارش كرديم كه از خدا بترسيد.» اين يك سفارش است و يك امر يا فرمان تنها نيست. زيرا امر گاه در كارى است كه به زيان مأمور باشد، جز آنكه/ ٢١٥ سفارش همواره براى مصلحت كسى است كه آن را مى‌شنود. سپس وصيتى است مشترك در ميان همه نسلهاى مسلمان زيرا از ارزشهاى كلى است كه با گذشت زمان تغيير نيابد.

تقوى، به مصلحت و سود انسان است و نه به مصلحت و سود خدا زيرا خدا نه از تقواى شما متأثر مى‌شود و نه از كفرتان.

«وَ إِنْ تَكْفُرُوا فَإِنَّ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ وَ كانَ اللَّهُ غَنِيًّا حَمِيداً- اگر هم كفر ورزيد باز هم آنچه در آسمانها و آنچه در زمين است متعلق به خداست و اوست بى‌نياز و در خور ستايش.» خداوند غنى است زيرا مالك آسمانها و زمين است و در خور ستايش است زيرا قدرت خود را براى زيان رسانيدن به مردم به كار نمى‌برد، بلكه قدرت خود را در لطف به آنها و تفضل در حق آنها به كار مى‌برد.

استعانت به خدا از خوف‌

[١٣٢] هر كس از خداوند استعانت جويد و در برابر فشارهاى زندگى مقاومت به خرج دهد و به وسوسه‌هاى ترس كه او را به سوى گناه مى‌راند پاسخ نگويد، براى خود جاى پاى و تكيه‌گاهى محكم تدارك ديده است.

«وَ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ وَ كَفى‌ بِاللَّهِ وَكِيلًا- و از آن خداست آنچه در آسمانها و زمين است و خدا كارسازى را كافى است.» براى دفاع از كسى كه از او يارى طلبيده و بر اساس تكيه بر او از بندگانش نهراسيده است.