تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٥٤ - جنگ و نماز جماعت

از اين روست كه قرآن واژه (لا جناح) يعنى گناهى نيست يا باكى نيست را به كار برده است.

حرمت برپا كردن اين دو ركعت، به سكوت برگزار شده زيرا مسأله از خلال شرايط ترس كه بخشى از نماز را اسقاط مى‌كند روشن و واضح است و نبايد زندگى يك مسلمان در نماز دستخوش زياده‌روى شود.

«إِنْ خِفْتُمْ أَنْ يَفْتِنَكُمُ الَّذِينَ كَفَرُوا- اگر بيم داشتيد كه كافران به شما زيان رسانند.» يا به عبارت ديگر شما را گول بزنند و شما را به سرزمين طاغوت بازگردانند يا به هنگام نماز بكشند.

«إِنَّ الْكافِرِينَ كانُوا لَكُمْ عَدُوًّا مُبِيناً- زيرا كافران دشمن آشكار شما هستند.» پس بر شماست كه شديدا از آنان حذر كنيد.

جنگ و نماز جماعت‌

[١٠٢] در حالت جنگ نماز به جماعت گزارده مى‌شود. در اينجا مسلمانان به دو گروه مى‌شوند گروهى به نماز مى‌ايستند و گروهى در برابر دشمن مى‌ايستند.

فرمانده، هر دو گروه را امامت مى‌كند، بدين گونه كه جلو ايشان مى‌ايستد، پشت سرش گروهى هستند كه با او نماز مى‌خوانند. در ركعت اول امام هم چنان كه نشسته است منتظر مى‌ماند./ ١٧٠ مأمومان فورا برمى‌خيزند براى ركعت دوم و قيام و ركوع و سجود به جاى مى‌آورند، به هنگام سجود اين گروه، گروه دوم كه هنوز نماز نگزارده‌اند پشت سر نمازگزاران قرار مى‌گيرند و به مجرد پايان يافتن نمازشان و رفتنشان به سوى دشمن اينان در مكانشان جاى مى‌گيرند، امام هم برمى‌خيزد و نماز خود را ادامه مى‌دهد و بر اين گروه دوم امامت مى‌كند. آن سان كه ركعت دوم امام برابر ركعت اول ايشان است- يعنى دسته دوم- چون امام براى تشهد نشست اينان‌