تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٥٥ - جنگ و نماز جماعت

برمى‌خيزند و ركعت دوم نماز خود را به جاى مى‌آورند و به نماز خود پايان مى‌دهند.

نتيجه اين مى‌شود كه امام دو ركعت نماز خوانده هر ركعت با يك گروه و هر گروه يك ركعت با امام نماز خوانده و يك ركعت به گونه فرادى.

«وَ إِذا كُنْتَ فِيهِمْ فَأَقَمْتَ لَهُمُ الصَّلاةَ فَلْتَقُمْ طائِفَةٌ مِنْهُمْ مَعَكَ وَ لْيَأْخُذُوا أَسْلِحَتَهُمْ فَإِذا سَجَدُوا فَلْيَكُونُوا مِنْ وَرائِكُمْ وَ لْتَأْتِ طائِفَةٌ أُخْرى‌ لَمْ يُصَلُّوا فَلْيُصَلُّوا مَعَكَ‌- و چون تو در ميانشان باشى و برايشان اقامه نماز كنى بايد كه گروهى از آنها با تو به نماز بايستند و سلاحهاى خويش بردارند و چون سجده به پايان بردند برابر دشمن شوند تا گروه ديگر كه نماز نخوانده‌اند بيايند و با تو نماز بخوانند.» نمازگزاران را واجب است كه در حال نماز مسلح باشند و نماز آنان را از جنگ غافل نگرداند.

زيرا دشمن منتظر اين فرصت است تا بر مسلمانان تازد و از ميان برداردشان. در يك حالت، اجازه داده شده كه در حال نماز سلاح از خود برگيرند و آن هم موقعى است كه باران ببارد و مانع اداى نماز همراه با سلاح شود يا نمازگزار بيمار بود و نتواند با بار آهن و فولاد بايستد و نشيند و به سجده رود.

«وَ لْيَأْخُذُوا حِذْرَهُمْ وَ أَسْلِحَتَهُمْ وَدَّ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوْ تَغْفُلُونَ عَنْ أَسْلِحَتِكُمْ وَ أَمْتِعَتِكُمْ‌- آنان نيز هوشيار باشند و سلاحهاى خويش بگيرند، زيرا كافران دوست دارند كه شما از سلاحها و متاعهاى خود غافل شويد.» متاعهاى ميدان جنگ اسلحه و آذوقه است كه از لوازم ضرورى پيروزى هستند.

«فَيَمِيلُونَ عَلَيْكُمْ مَيْلَةً واحِدَةً وَ لا جُناحَ عَلَيْكُمْ إِنْ كانَ بِكُمْ أَذىً مِنْ مَطَرٍ أَوْ/ ١٧١ كُنْتُمْ مَرْضى‌ أَنْ تَضَعُوا أَسْلِحَتَكُمْ وَ خُذُوا حِذْرَكُمْ إِنَّ اللَّهَ أَعَدَّ لِلْكافِرِينَ عَذاباً مُهِيناً- تا يكباره بر شما بتازند و گناهى مرتكب نشده‌ايد هر گاه از باران در رنج بوديد سلاحهاى خويش بگذاريد ولى هوشيارانه مواظب دشمن باشيد هر آينه خداى براى كافران عذابى خواركننده آماده ساخته است.»