تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٢٠ - رسولان در پيشگاه خداى رحمان

نه، هدف اين نيست، بلكه هدف كلى‌تر از اين است و آن بيان مسئوليت انسان است در زندگى، شايد اين مسئوليت را كه در روز قيامت در محكمه عدل الهى مورد بازخواست قرار مى‌گيرد، دريابد.

شرح آيات

رسولان در پيشگاه خداى رحمان‌

[١٠٩] در روز قيامت حقايق امور آشكار مى‌شود، حقايقى موجود و ثابت كه با نفى كردن آنها يا با سكوت از آنها، نفى نمى‌شوند و از ميان نمى‌روند.

حقايقى است كه اگر از آن سكوت كنيم نيروى رسوخ آنها بيشتر مى‌شود و در نتيجه ما را در ميان فرو مى‌گيرند و نابود مى‌كنند.

احساس به وجود حقيقت و اينكه روزى بالآخره آشكار مى‌شوند، صاحب علم را وامى‌دارد كه براى علم خود شاهد صادقى باشد و از علم خويش آنچه را با مصالحش مخالف باشد كتمان نكند.

بارزترين و برترين علما رسولانند. آنهايى كه خداوند بار رسالت خويش بر دوش آنها نهاده است و علم و حكمتشان داده. اينان نيز از نتايج كارشان- با همه عظمتى كه دارند- بازخواست مى‌شوند.

«يَوْمَ يَجْمَعُ اللَّهُ الرُّسُلَ فَيَقُولُ ما ذا أُجِبْتُمْ‌- روزى كه خدا پيامبران را گرد آورد و بپرسد كه دعوت شما را چگونه پاسخ دادند.» خداوند رسولان را براى هدايت مردم و تبليغ دعوت خود بر آنها فرستاد اكنون از آنها مى‌پرسد/ ٤٩٤ نتيجه اعمالشان چه بوده است ولى چون عمر رسولان در زندگى دنيوى كوتاه بوده، علم به باطن مردم ندارند مگر آنچه خدا به آنان تعليم كرده باشد از اين رو اظهار بى‌خبرى مى‌كنند

«قالُوا لا عِلْمَ لَنا- گويند ما را هيچ دانشى نيست.» يعنى علم ما به حقيقت حال مردم كافى نيست تا بتوانيم پاسخ حقيقى را بازگوييم.