تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٠٩ - تحريم طيبات

تحريم طيبات‌

[١٠٣] از امورى كه اهل جاهليت همواره درباره آن سؤال مى‌كردند/ ٤٧٩ چيزهايى بود كه به سببى بر خود حرام كرده بودند. مانند بحيره و سائبه و وصيله و حامى. اين حيوانات را نذر بتان خود كرده بودند و آزاد رها كرده تا به هر جا كه مى‌خواستند مى‌رفتند و كس متعرض آنها نمى‌شود.

قرآن حكيم بيان مى‌كند كه اين ستوران را خدا بر مردم حرام نكرده است زيرا

اولا: نذر براى بتان حرام است و هر چيزى كه به نوعى با بتان رابطه داشته باشد حرام است. حتى ذبيحه‌اى كه به اسم خدايان باشد حرام است اگر چه تمام شرايط ذبح در آن به عمل آمده باشد.

ثانيا: اين حكم بدون اذن خدا بوده، پس بدعت و ضلالت و شرك است.

ثالثا: خداوند چيزهاى خوب و پاكيزه- طيبات- را بر مردم حرام نكرده، حتى خوردن قربانيان با قلاده و بى‌قلاده حلال است. ميان عقايد اهل جاهليت كه حيوانات حلال گوشت را به اسم بتان قربانى مى‌كردند و قانون اسلامى كه فرمان مى‌دهد كه از گوشت قربانى همه افراد جامعه مى‌توانند استفاده كنند فرق بسيار است.

اسلام در برخى مناسبات، طيبات را از ملكيت خاص آزاد كرده است تا به طور مشاع ملك جامعه باشد، در حالى كه در عصر جاهليت آنها را بر همه مردم حرام مى‌كردند و بى‌فايده رهايش مى‌نمودند.

«ما جَعَلَ اللَّهُ مِنْ بَحِيرَةٍ وَ لا سائِبَةٍ وَ لا وَصِيلَةٍ وَ لا حامٍ‌- خداوند درباره بحيره و سائبه و وصيله و حامى حكمى نكرده است.» زيرا در جامعه‌اى كه بايد همه اينها در خدمت انسان باشند، تحريمشان مخالف سنت خداست./ ٤٨٠ ديگر آن كه با شريعت اسلام كه مى‌خواهد همگان از طيبات استفاده كنند مخالف است.