تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٩٧ - كفاره صيد

بنا بر اين حرمت صيد كردن در حج آزمايش است و هدف از آن معرفت كسى است كه در نهان از خدا مى‌ترسد. چنين شخصى، كسى است كه در آگاهى از عاقبت عمل خود از نور عقل استفاده مى‌كند. و تنها به آنچه به چشم خود مى‌بيند بسنده نمى‌كند، بلكه به دورتر و دورتر مى‌نگرد. خدايى را كه مراقب اعمال اوست و گناهانش را برمى‌شمارد و در برابر آنها پاداشش مى‌دهد مى‌بيند و از او مى‌ترسد.

«فَمَنِ اعْتَدى‌ بَعْدَ ذلِكَ فَلَهُ عَذابٌ أَلِيمٌ‌- و هر كه ازين پس از حد تجاوز كند، او راست عذابى دردآور.»/ ٤٦٤ پس از آن كه خداوند موارد حرمت را بيان داشت و حدود آن را معين نمود، هر كس از آن حد تجاوز كند مستحق عذاب دردناك خدايى مى‌شود.

اهداف حرمت‌

[٩٥] حكمى كه خدا مقياس امتحان قرار داده: كشتن صيد است در حالت احرام يا در منطقه حرم.

«يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَقْتُلُوا الصَّيْدَ وَ أَنْتُمْ حُرُمٌ‌- اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، هر گاه در احرام باشيد شكار را مكشيد.» اين حكم براى چيست؟

زيرا احرام تجرد از خويشتن است و رشد و نمو دادن روحيه تقوى. اين حالت با پراكنده شدن در زمين به طلب صيد سازگار نيست. زيرا اگر همه كسانى كه به مكه مى‌آيند بخواهند شكار كنند مسلما ميانشان كشاكشها رخ خواهد داد و اين كشاكشها به زد و خوردها و اين امر با هدف حج كه وحدت بخشيدن به امت اسلامى است منافات دارد.

كفاره صيد

«وَ مَنْ قَتَلَهُ مِنْكُمْ مُتَعَمِّداً فَجَزاءٌ مِثْلُ ما قَتَلَ مِنَ النَّعَمِ‌- هر كه از شما صيد را به عمد بكشد جزاى او قربانى كردن حيوانى است همانند آنچه كشته‌