مى‌كنند و معتقدند كه اين پيوند براى بعضى مصالح موقت ضرورى است در حالى كه مؤسسات فرهنگى و اطلاعاتى غرب و احزاب كارگرى شرق و بوقهاى اسراييل بر خلاف اسلام و مسلمانان تبليغ مى‌كنند.

براستى چگونه ممكن است جهان به جامعه‌اى كه خود براى خود احترامى قائل نيست، احترام قايل شود؟ چگونه ممكن است جهان جامعه‌اى را كه كرامت انسانى و استقلال خود را ناديده مى‌گيرد، مورد تقدير قرار دهد يا به عهد و پيمانهايى كه با آنان مى‌بندد وفا كند؟

[٥٨] چون مؤذّن بانگ نماز برمى‌دارد، اينان را مى‌بينى كه ريشخند آغاز مى‌كنند و با اشارت چشم و ابرو به يكديگر مى‌گويند: مسلمانان را نگاه كنيد، كارهاى ضرورى خود را، براى كارى بى‌فايده رها كرده‌اند.

«وَ إِذا نادَيْتُمْ إِلَى الصَّلاةِ اتَّخَذُوها هُزُواً وَ لَعِباً ذلِكَ بِأَنَّهُمْ قَوْمٌ لا يَعْقِلُونَ‌- و چون بانگ نماز كنيد آن را به مسخره و بازيچه گيرند، زيرا مردمى هستند كه نمى‌انديشند.» آنان به آنچه خداوند ارزانيشان داشته، از نعمت عقل كه آنان را به تفكر در فوايد نماز وامى‌دارد منتفع نمى‌شوند و در نمى‌يابند سعادت و رستگارى بشر تا چه حد به آن نماز پيوسته است.

[٥٩] مسخره كردن و انكار اينان مسلمانان را و مخالفت با ايشان به خاطر تضاد در مصالح نيست و نيز به خاطر اختلاف در نژاد و زبان نيست. چنان كه برخى پنداشته‌اند، بلكه اين همه به خاطر اختلاف در ارزشها و اصول است. مسلمانان به خدا و پيامبرانش ايمان دارند،/ ٤١٤ در حالى كه اينان عملا به آن دو ايمان ندارند. فرضا هم به رسالت پيامبران اذعان كنند تعاليم آنان اجرا نمى‌كنند و جز نافرمانى و اهانت كارى از ايشان ساخته نيست.

«قُلْ يا أَهْلَ الْكِتابِ هَلْ تَنْقِمُونَ مِنَّا إِلَّا أَنْ آمَنَّا بِاللَّهِ وَ ما أُنْزِلَ إِلَيْنا وَ ما أُنْزِلَ مِنْ قَبْلُ وَ أَنَّ أَكْثَرَكُمْ فاسِقُونَ‌- بگو اى اهل كتاب! آيا ما را سرزنش مى‌كنيد؟ جز اين نيست كه ما به خدا و آنچه بر ما نازل شده و آنچه پيش از اين‌