تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٧٠ - وضوء

/ ٣٠٦

پاكيزگى وظيفه‌اى دينى‌

شرح آيات

[٦] آيه طهارت در چارچوب بحث از جامعه اسلامى آمد تا به جنبه اجتماعى طهارت و بيان رابطه ميان طهارت قلب و طهارت جسم دلالت داشته باشد. در سوره «النساء» هم ديديم كه آيه طهارت بعد از آيات نهى از بخل و ريا و پيش از آيات نهى از تحريف در دين جاى گرفت.

در اينجا نيز آيه در سياق نهى از شمارى ديگر از منكرات از جمله زنا جاى دارد. و سخن از وضو و غسل با حرمت زنا و مردار و خون و غير آن و نيز تنظيم روابط جنسى از آن جهت كه به سلامت جسم مرتبط است و پاكيزگى كه نيز از جهت ديگر با سلامت جسم رابطه دارد مناسبت است. علاوه بر اين طهارت ظاهر كه در وضو و غسل صورت مى‌پذيرد و طهارت باطن كه دورى از محرمات نشان آن است متناسب است.

«يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذا قُمْتُمْ إِلَى الصَّلاةِ فَاغْسِلُوا وُجُوهَكُمْ وَ أَيْدِيَكُمْ إِلَى الْمَرافِقِ‌- اى كسانى كه ايمان آورديد هر گاه به نماز برخاستيد صورت و دستهاى خود را تا آرنج بشوييد.»/ ٣٠٧

وضوء

شرط است كه پيش از راز و نياز كردن با خدا در مراسم عبادات آدمى خود را پاكيزه سازد. يعنى صورت خود را بشويد و مراد از صورت آن مقدارى است كه عرفا آن را صورت مى‌گويند و فقها حد آن را فاصله ميان رستنگاه موى سر تا پايان‌