تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٦٨ - معصيت رسول كفر به خداست

كه به صدقه دادن يا نيكى كردن يا آشتى‌جويى فرمان مى‌دهند.» ممكن است «صدقه» در اين آيه عطاى مال در راه خدا باشد و «نيكى كردن» عمل صالح. و «آشتى‌جويى» رفع نگرانيهاى مردم است از يكديگر.

مستشار مورد اطمينان كسى است كه شخص را در مواقع ضرورى به بخشيدن مال فرمان دهد. چنين كسى در جستجوى محرومان است تا به آنان مالى رساند، ولى هرگز او را ترغيب نمى‌كند كه مستكبران طاغى يا به دوستان و نزديكانش بخششى شود./ ١٨٦ همچنين به كارهاى نيك و مفيد به حال اجتماع فرمانش مى‌دهد و به پيروى از حق و هدايت وامى‌دارد و به اصلاح امور سوق مى‌دهد، آتش كينه را در دلش برنمى‌انگيزد و اين مستشار امين در كارهاى خويش هدفى جز خشنودى خداوند ندارد و هرگز در صدد آن نيست كه سخنى گويد كه تنها ارباب خود يا خويشاوندان او را خوش آيد يا بر وفق هوا و هوس او باشد. چنين كسى پاداش عمل خود را در دنيا و آخرت خواهد ديد.

«وَ مَنْ يَفْعَلْ ذلِكَ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ فَسَوْفَ نُؤْتِيهِ أَجْراً عَظِيماً- و آن كس را كه براى خشنودى خدا چنين كند مزد بزرگى خواهيم داد.»

معصيت رسول كفر به خداست‌

[١١٥] خطاكاران كه با رسول اللَّه (ص) معارضه مى‌كنند بدين سبب است كه رسول آنان را به تقوى فرمان مى‌دهد و از فشار و سركشى آنان بيمى به دل راه نمى‌دهد. اينان بايد بدانند كه با خدا سر جنگ دارند و بزودى كارشان به كفر و آتش دوزخ كشيده مى‌شود.

«وَ مَنْ يُشاقِقِ الرَّسُولَ‌- هر كه از پيامبر جدا شود.» يعنى در راه او ترديد كند و از رهبريش جدا گردد، «مِنْ بَعْدِ ما تَبَيَّنَ لَهُ الْهُدى‌ وَ يَتَّبِعْ غَيْرَ سَبِيلِ الْمُؤْمِنِينَ‌- هر كه پس از آشكار شدن راه هدايت با پيامبر مخالفت ورزد و از شيوه‌اى جز شيوه مؤمنان پيروى كند.»