تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٥٦ - ياد خدا بينايى و آگاهى مؤمن است

طبعا گرماى شديد و بادهاى طوفانزاى و امثال اينها خود از مواردى است كه حمل سلاح را دشوار مى‌سازد و به منزله باران هستند.

ياد خدا بينايى و آگاهى مؤمن است‌

[١٠٣] چون نماز پايان يافت و جنگجويان به ميدان كارزار بازگشتند بر آنهاست كه ياد خدا را در هر حال كه باشند از ياد نبرند.

«فَإِذا قَضَيْتُمُ الصَّلاةَ فَاذْكُرُوا اللَّهَ قِياماً وَ قُعُوداً وَ عَلى‌ جُنُوبِكُمْ‌- چون نماز را به پايان برديد خدا را ايستاده يا نشسته يا به پهلو خوابيده ياد كنيد.» بسا ياد كردن خدا پس از نماز خوف براى جبران نقصان نماز است، زيرا كسى كه نماز خود به قصر مى‌خواند مدتى معادل دو ركعتى كه به جاى نياورده ذكر خدا بگويد ولى واجب نيست كه در گفتن ذكر حالتى و هيئتى چون نمازگزاران داشته باشد، بلكه همانطور كه به كارهاى عادى مشغول است زبانش نيز به ذكر خدا گويا باشد.

پس پايان نبرد و بازگشتن به زندگى معمولى نماز را همان چهار ركعت ادا خواهد كرد.

«فَإِذَا اطْمَأْنَنْتُمْ فَأَقِيمُوا الصَّلاةَ إِنَّ الصَّلاةَ كانَتْ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ كِتاباً مَوْقُوتاً- چون از دشمن ايمن گشتيد نماز را تمام ادا كنيد كه نماز بر مؤمنان در وقتهاى معين واجب گشته است.» يعنى نماز يك امر ثابت و معين در اوقات معين است و هر چيزى وقتى چنين حالتى دارد كه از اهميت بسيار برخوردار باشد.

[١٠٤] اگر اداى نماز در جنگ با اداى آن در زمان صلح فرق داشته باشد يعنى در زمان جنگ/ ١٧٢ نماز قصر و نمازگزار مسلح به نماز مى‌ايستد و در حين نماز هوشيارانه مواظب حركت دشمن است پس بر آنها لازم است كه در زمان صلح نيز چنين حالتى داشته باشند تا همواره بتوانند در مواجهه با همه احتمالات، مستعد و بسيجيده باشند و اين از شروط ضرورى يارى كردن دين خداست.