تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٩٦ - رهنمودهايى از آيات

رسالت، و خوارى دنيا مى‌افزايد تا اجتماع خود را بر پايه وحى نه متاع نابوده شونده بنا كنيم، و پسر مريم نشانه و مظهر شرف پارسايى در دنياست، و مثل اعلى و نمونه والا براى بنى اسراييل در بى ميلى نسبت به زيب و زيور زندگى، و دنيا پرستان يهود و مردمى از اهل جاهليّت عرب كه از آنها تأثير پذيرفته بودند در روى گرداندن از او و انصراف از راه راست او بسى كوشيدند، و پيامبر (ص) براى ردّ شبهه‌هايى كه پيرامون او پراكنده بودند بپا خاست تا رهبرى حق را در ميان امّت استوار و متين سازد، و ارزشهاى رسالت را كه در موسى و عيسى و محمّد- صلّى اللَّه عليهم- و كسانى كه بر راه ايشان رفتند همچون امام على و اهل بيت پيامبر- عليهم السّلام- و برگزيدگان اصحاب ايشان، پا برجا كند.

از اين روست كه مى‌بينيم سوره زخرف براى ما مثالهايى والا از زندگى پيامبران اولو العزم به استثناى نوح (ع) مى‌آورد، زيرا اين سوره اساسا ما را به رهبرى صاحبان رسالتها آگاه و بينا مى‌سازد و عليه رهبرى صاحبان زور و دارايى برمى‌انگيزد.

مردم عهد جاهلى كه تعصّب كورشان آنها را از ايمان آوردن به عيسى بازداشت، مى‌پرسيدند:/ ٤٩٩ آيا خدايان ما بهترند يا او؟ آنها مقام عيسى را مى‌دانستند، ولى بر باطل مجادله مى‌كردند تا بدان وسيله حق را درهم بكوبند.

آن گاه سياق سوره به سخن گفتن از عيسى- عليه السّلام- كه خدا او را مثل و نمونه‌اى براى بنى اسراييل قرار داد، ادامه مى‌دهد و مى‌گويد: (بزرگترين فضايل او در بندگى وى نسبت به خدا بود!)، پس او بنده‌اى است كه خدا بدو نعمت بخشيده است، و دعوت او (مانند دعوت تمام پيامبران) به سوى خداى يگانه بود، و براى آن آمد كه به بنى اسراييل حكمت آموزد، و اختلافاتشان را فيصله دهد، ولى آنها با او دشمنى ورزيدند و درباره او به مخالفت پرداختند، پس واى بر ستمكاران از عذابى درد آور.

اين درس با بيم دادن و هشدار درباره قيامت كه ناگهان و بى خبر فرا مى‌رسد پايان مى‌يابد.