تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٠٢ - شرح آيات

و از بلندپايگى مجد اوست كه بسى فراتر از دلهاى بيمار و نفسهاى آكنده از كينه‌ها و غل و زنجيرها/ ٤٠٧ و آثار گناهان است، و براستى كسانى را كه خدا براى وحى خود بر مى‌گزيند كسانى هستند كه نسبها و حسبهايشان پاكيزه است و دلهايشان پاك شده و نفوسشان والا شده، و خداى دانا وقتى رسالت خود را مقرر مى‌دارد براى آن گراميترين آفريدگان خود را كه از لحاظ سرسپردگى و فرمانبردارى و پاكدلى از همگان پرمايه‌تر است برمى‌گزيند.

از اينجاست كه مردم را نسزد كه براى رهبرى خود جز داناترين و پرهيزگارترين كسى را برگزينند. مگر نه آن كه خداست كه فرمانبردارى ويژه بدو اختصاص دارد؟ پس ناگزير بايد نزديكترين مردم بدو كسى باشد كه به فرمان خدا در ميان مردم فرمانش روا باشد.

[٥٢] و اين چنين بيرق رهبرى اين امّت براى پيامبر اكرم ما بسته شده زيرا او به فرمان خدا وحى را دريافت كرده است.

«وَ كَذلِكَ‌- و اين چنين.» به مانند اين راههاى سه‌گانه: با وحى مستقيم، و با سخن گفتن از آن سوى پرده، و با فرستادن پيام رسان (جبرييل) پيامبر سخنان پروردگار خود را دريافت كرد.

«أَوْحَيْنا إِلَيْكَ رُوحاً مِنْ أَمْرِنا- روحى را به فرمان خود به تو وحى كرديم.» اين روح كه خدا به پيامبر وحى كرده چيست؟ گفته‌اند: همانا روح زندگى است. مگر نه آن كه قرآن زندگى دلهاست، و آنچه زندگى اخروى بشر را تأمين و تضمين مى‌كند در آن وجود دارد؟ پروردگار سبحان ما گفته است: «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اسْتَجِيبُوا لِلَّهِ وَ لِلرَّسُولِ إِذا دَعاكُمْ لِما يُحْيِيكُمْ‌ [١٣٣] اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، چون خدا و پيامبرش شما را به چيزى فراخوانند كه زندگيتان‌