تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٠٠ - شرح آيات

تجلّيّات پروردگارش از هم مى‌شكافت. مگر نه آن كه نزديك بود آسمانها از بيم خدا از هم بشكافد؟

چه بزرگ است دلى كه كلمات خدا را تحمّل مى‌كند، و امر او را به صورت مستقيم دريافت مى‌كند! براستى كه بيگمان اين نشانه‌اى بزرگ از نشانه‌هاى خداست! شايد توفيق خدا و تأييد پيامبر از جانب او كه توان وى را به تحمّل حالت وحى و تجلّى بزرگ خدا و سپس حمل كردن علم و كلمات خدا كامل مى‌كند در روح القدسى نمودار مى‌شود كه خداوند آن را بر پيامبر خود نازل مى‌كند، از امام صادق- عليه السلام- در تفسير اين گفته خدا روايت شده است كه

« (يَسْئَلُونَكَ عَنِ الرُّوحِ قُلِ الرُّوحُ مِنْ أَمْرِ رَبِّي‌ [١٢٨] تو را از روح مى‌پرسند بگو

روح جزئى از فرمان پروردگار من است) گفت: آفريده‌اى از آفريدگان خدا بزرگتر از جبرييل و ميكاييل كه با پيامبر خدا بود و با امامان است و خود از ملكوت باشد». [١٢٩] در تفسير گفته خداى تعالى: «وَ كَذلِكَ أَوْحَيْنا إِلَيْكَ رُوحاً مِنْ أَمْرِنا ما كُنْتَ تَدْرِي مَا الْكِتابُ وَ لَا الْإِيمانُ‌ [١٣٠] و اين چنين روحى را به فرمان خود به تو وحى كرديم. تو نمى‌دانستى كتاب و ايمان چيست»، گفت

«آفريده‌اى است از آفريدگان خدا بزرگتر از جبرييل و ميكاييل كه با پيامبر بود و او را استوار مى‌داشت و پس از او با امامان همراه است». [١٣١] «أَوْ مِنْ وَراءِ حِجابٍ‌- يا از آن سوى پرده.» چنان كه خدا با پيامبر خود موسى بن عمران (ع) به گونه‌اى سخن گفت، ولى بى آن كه وى چيزى را ببيند، و چشم ياراى ديدن چه چيزى از عظمت خدا را