تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٧٢ - شرح آيات

آفريدگان است، و مستلزم فرستادن پيامبران مى‌شود تا مظهرهاى قدرت و چيرگى و عزّت (تسلّط) و حكمرانى خدا باشند، چنان كه پروردگار ما درباره ايشان گويد

«وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ/ ٢٨٠ رَسُولٍ إِلَّا لِيُطاعَ بِإِذْنِ اللَّهِ‌ [٢] هيچ پيامبرى را نفرستاديم جز آن كه ديگران به امر خدا بايد مطيع او شوند». اما حكمت، همان بازتاب علم خدا بر كردار است، و از آنجا كه پروردگار ما حكيم است مردم را بيهوده و سر خود رها نمى‌كند، و عزّت (و تسلّط) خدا در وحى قرآن جلوه‌گر مى‌شود كه ما را به اسباب قدرت رهنمايى مى‌كند، هم چنان كه حكمتش در روشهاى سنجيده و كامل شده او جلوه‌گر مى‌شود.

سپس پروردگار ما در اينجا به حكمروايى پروردگار در آسمانها و زمين اشاره مى‌كند، كه به طبع و سرشت مستوجب حكمرانى او بر مردم به وسيله وحى است، و مى‌گويد

«لَهُ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ‌ از آن اوست هر چه در آسمانها و زمين است.» كسى كه در رسالت پيامبر، محمد (ص) شك مى‌كند پروردگارش بسزا نمى‌شناسد، چون اگر قدرت و حكمت و مالكيّت او را كه بدان وسيله بر زندگى چيرگى دارد بشناسد در وحى و رسالت او شك نمى‌كند، زيرا براستى آفريننده هستى خود همان كسى است كه روش و برنامه‌اى را آفريده است كه ما را به تسخير هستى به سود خود رهنمايى مى‌كند.

و بدين سان سزاوار است كه ما راه شناخت آفريننده را در شناسايى وحى بپيماييم تا آن را در جايگاه والاى خود قرار دهيم و هرگز آن را با ديگر انواع سخن نسنجيم و مقايسه نكنيم و خرسند نشويم كه برخى مصدر و مأخذ قانونگذاريهاى خود را از چيزى جز وحى بگيرند، يا بر پايه قانون بشرى ناقص حكم رانند. هرگز ...

براستى كه پروردگار ما دارنده/ ٢٨١ آسمانها و زمين است، و وحى او نمايش حكمرانى‌