تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٨٩ - شرح آيات

مى‌گرداند بزرگى بفروشد؟! «أَ وَ لَمْ يَرَوْا أَنَّ اللَّهَ الَّذِي خَلَقَهُمْ هُوَ أَشَدُّ مِنْهُمْ قُوَّةً- آيا نمى‌ديدند كه خدايى كه آنها را آفريده است از آنها نيرومندتر است؟» آيا اين حقيقت روشن را نمى‌شناختند؟ چرا، ولى با وجود فراوانى نشانه‌هاى دال بر آن، به انكار آن برخاستند.

«وَ كانُوا بِآياتِنا يَجْحَدُونَ‌- و آيات ما را انكار مى‌كردند.» اين انكار نتيجه استكبار و بزرگ خويشتنى بود، زيرا بزرگ خويشتنى پرده‌اى ستبر ميان انسان و حقيقت مى‌كشد.

[١٦] امّا اين انكار و آن استكبار و بزرگ خويشتنى سبب فرستادن عذابى خوار كننده بر آنها شد كه به صورت تند بادى غرّان و خروشان نمودار گشت.

«فَأَرْسَلْنا عَلَيْهِمْ رِيحاً صَرْصَراً- پس بادى سخت و غرّان بر آنها فرستاديم.» و اين معادله‌اى است كه حكمروا در آفرينش، كسى كه به دلخواه و رغبت به رسول رحمت و بيم دادنهاى او توجّه نكند و پاسخ ندهد، بناخواه به فرستادگان عذاب و تند باد پاسخ مى‌دهد.

«فِي أَيَّامٍ نَحِساتٍ‌- در روزهايى شوم.» كه ذرّه‌اى سعادت و نيكبختى در آن روزها نبود، «لِنُذِيقَهُمْ عَذابَ الْخِزْيِ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ لَعَذابُ الْآخِرَةِ أَخْزى‌ وَ هُمْ لا يُنْصَرُونَ‌- تا در زندگى دنيا عذاب خوارى را به آنها بچشانيم. و عذاب آخرت خوار كننده‌تر است و كسى به ياريشان برنخيزد.»/ ١٩٦ از اين رو عذاب دنيا خوار كننده و توهين بود كه آنها بزرگ خويشتنى مى‌كردند و جبّارى مى‌ورزيدند، امّا عذاب آخرت از آن خوار كننده‌تر و دردش پاينده‌تر است.

شدّت عذاب خدا در دنيا و هول واقع شدن آن بر كافران، ما را به دو امر رهنمون مى‌شود: نخست: هول عذاب خدا در آخرت و كمال شدّت آن به درجه‌اى‌