تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٥٣٣

پس من در اقرار به خداى عزّ و جلّ بر آنها پيشى گرفتم». [١٠٠] و در دعا از امام هادى (ع) كه پيامبر خدا (ص) و آل او را توصيف مى‌كند آمده است: «خدا شما را انوارى آفريد و آن گاه در پيرامون عرش خود فرارتان داد». [١٠١] [٨٢] «سُبْحانَ رَبِّ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ رَبِّ الْعَرْشِ عَمَّا يَصِفُونَ‌- منزّه است پروردگار آسمانها و زمين، پروردگار عرش از آن نسبتها كه به او مى‌دهند.» اگر آنها چيزى از عظمت پروردگار خود مى‌دانستند هرگز براى او پسران و دخترانى قايل نمى‌شدند، و هرگز/ ٥٣٤ او را در امثال و صفات شبيه خود نمى‌شمردند، براستى او خداى پروردگار آسمانها و زمين، و پروردگار قدرت سترگ است. و در حديث آمده است: «پروردگار مظهر والاتر از هر آنچه او را بدان ماننده انگارند، و مظهر والاتر از آن خداست كه هيچ چيز شبيه او نباشد، و به وصف درنيايد، و به پندار و وهم در نگنجد». [١٠٢] [٨٣] شايد پرداختن بيش از اين به جدال مشركان زيادتر از حدّ باشد، و اينك كافى است كه آنها را به هدايت فراخوانيم، و حجّتها را برايشان بيان كنيم، اگر از آن روى تافتند آنها را وانهيم كه در گمراهى خود غوطه زنند، و خود را با افكار گمراهانه خويش سرگرم دارند، و در زندگى بدون هدفى حكيمانه بازى كنند، تا آن روز پاداش عادلانه‌اى را كه خدا به آنها وعده داده است ببينند.

«فَذَرْهُمْ يَخُوضُوا وَ يَلْعَبُوا- پس رهايشان كن تا به همان سخنان باطل مشغول باشند و به بازيچه سرگرم.» شايد «خوض غوطه خوردن» در اينجا به همان معنى لهو و سرگرمى و چيزى است كه انسان را از واقعيّت بازمى‌دارد، در حالى كه لعب بازى (چنان كه به نظر من مى‌رسد) سعى منظّم براى هدفهاى غير خردمندانه است.