تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٥٣٥

آيا سزاوار است كه براى خدا فرزندى قايل شوند يا چيزى را براى او شريك آورند؟ هرگز ... و شگفت اين كه حالت جدل كسانى را بدانجا كشانده است كه اين آيه كريم را دستمايه و موضوع جدل قرار دهند، چنان كه در حديث زير آمده است

در كافى از هشام بن الحكم كه گفت: ابو شاكر ديصانى گفت: همانا در قرآن گفته‌اى هست كه همان گفته ماست، گفتم: آن گفته كدام است؟ گفت

«وَ هُوَ الَّذِي فِي السَّماءِ إِلهٌ وَ فِي الْأَرْضِ إِلهٌ‌- اوست كه در آسمان خداست و در زمين خداست». من ندانستم كه بدو چه پاسخى دهم، پس به حج رفتم، و به ابى عبد اللَّه- عليه السلام- مطلب را خبر دادم. گفت: «اين سخن زنديقى پليد است، چون نزد او بازگشتى بگو: نام تو در كوفه چيست؟ بيقين مى‌گويد: فلان، آن گاه بدو بگو: نام تو در بصره چيست؟ بيقين مى‌گويد: فلان، پس بدو بگو همچنين است اللَّه پروردگار ما در آسمان خداست، و در زمين خداست، و در درياها خداست، و در صحراها خداست، و در همه جا خداست»./ ٥٣٦ گويد: باز آمدم و نزد ابو شاكر رفتم و اين مطلب را بدو خبر دادم، گفت: اين چيزى است كه از حجاز آورده‌اى! [١٠٤] [٨٥] «وَ تَبارَكَ الَّذِي لَهُ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ ما بَيْنَهُما- برتر و بزرگوارتر است آن كس كه فرمانروايى آسمانها و زمين و هر چه در ميان آنهاست از آن اوست.» اين آيه به اشكالى كه پيش از آن نقل شده است پاسخ مى‌دهد، پس او در آسمان خداست و در زمين خداست، و آسمانها و زمين همه ملك او و از آن او و در قبضه اوست ... و او مبارك و مصدر بركت است.

«وَ عِنْدَهُ عِلْمُ السَّاعَةِ وَ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ‌- و علم فرا رسيدن قيامت نزد اوست، و به او بازگردانده مى‌شويد.»