تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٥٣١

تفسير طبقه اوّل از مفسّران نيز متّفق است. در حالى كه السّدّى و به دنبال او ديگران، بر آن رفته‌اند كه معنى اين آيه اين است كه: اگر خداى رحمان را فرزندى بود من شايسته‌ترين مردم به پرستش آن فرزند مى‌بودم زيرا من نخستين پرستندگانم، «زيرا اگر سلطان صاحب فرزندى باشد همان گونه كه بر بنده او واجب است كه به سلطان خدمت كند بر او واجب مى‌آيد كه فرزند سلطان را نيز خدمت كند». [٩٦] من اين تفسير را تفسيرى خوب نمى‌شمارم گرچه بسيارى از متأخّران بدان تمايل دارند، زيرا با شيوه‌اى كه در بينشهاى قرآن معهود ماست هماهنگى ندارد. و خدا داناست.

پرسشى باقى مى‌ماند؟ چگونه پيامبر در حالى كه از لحاظ زمانى از ديگر پيامبران مخلص در طاعت خدا متأخّر بود گفت: من نخستين پرستندگانم؟

نصّهاى دينى بدين پرسش چنين پاسخ مى‌دهد

در واقع پيامبر خدا، محمد (صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم) نخستين كسى است كه خدا را پرستيد و او را تسبيح كرد، و روايات مؤكّد در اين باره رسيده است، پس روايت كرده‌اند

از ابى ذرّ غفارى از پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله (در خبرى طولانى در معراج كه به اينجا مى‌رسد كه گويد): «گفتم- اى فرشتگان پروردگار من! آيا ما را چنان كه بايد مى‌شناسيد؟ گفتند: اى پيامبر خدا! چگونه شما را نشناسيم در حالى كه شما نخستين آفريده‌اى هستيد كه خدا آفريد؟ شما را اشباحى نورانى از نور خود آفريد، در نورى از فرازگاه عزّت و تسلّط خود، و از فرازگاه ملك و حكمروايى خويش، و از نور وجه گرامى خود، و براى شما كرسيهايى در ملكوت قلمرو خويش نهاد، و عرش او بر آب قرار داشت، پيش از آن كه آسمان برافراشته و زمين گسترده شود، آن گاه آسمانها و زمين را در شش روز بيافريد، سپس عرش را به آسمان هفتمين بالا برد و بر عرش خود قرار گرفت، و شما در برابر عرش او تسبيح و