تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٥٢٧

خود فريبى پرداخت كه كافران به سايه آن پناه مى‌برند، و مى‌پندارند مى‌توانند با نفاق و دورويى كفر خود را از خدا پوشيده و پنهان دارند.

«أَمْ يَحْسَبُونَ أَنَّا لا نَسْمَعُ سِرَّهُمْ وَ نَجْواهُمْ بَلى‌- آيا مى‌پندارند ما راز و نجوايشان را نمى‌شنويم؟ آرى.» ما راز آنها را كه فقط در دل خود از آن سخن مى‌گويند و سخن در گوشى و نجوايشان را كه در مجلسهاى خصوصى به ميان مى‌آورند مى‌شنويم.

«وَ رُسُلُنا لَدَيْهِمْ يَكْتُبُونَ‌- و فرستادگان ما نزد آنها هستند و مى‌نويسند.» فرستادگان خدا نه تنها اعمال آنها بر آنان مى‌نويسند، بلكه (نزد) آنها و همراه آنها/ ٥٢٩ حاضرند، و در روايات آمده است كه: فرشتگان نويسنده در زنخ انسان نشسته‌اند و آدمى كلمه‌اى را به لفظ نمى‌آورد مگر آن كه دو مراقب شديد بر او گماشته‌اند (كه گفتارش را مى‌نويسند).

براى آن كه ريشه‌هاى نفاق و دورويى را از وجود خويش بركنيم چيزى بهتر از آن نيست كه از علم خدا به راز و نجواى خود آگاه باشيم و آن را همواره احساس كنيم.

در دعا آمده است: «اى خداى من و اى سرور من! از درگاه تو درخواست مى‌كنم به قدرتى كه مقدّر كرده‌اى، و به حكمى كه به استوارى رانده و حتمى كرده‌اى، و كسانى را براى اجراى آن گماشته‌اى، كه در اين شب، و در اين ساعت، بر من ببخشايى هر آن جرمى كه مرتكب شده‌ام و هر آن گناهى كه كرده‌ام و هر آن زشتكارى را كه پنهان داشته‌ام، و هر آن نادانيى را كه انجام داده‌ام، پوشيده گذاشته يا آشكار ساخته‌ام، نهان كرده يا عيان نموده‌ام، و هر آن كار بدى كه فرموده‌اى آن دو نويسنده گرامى ثبت كنند، دو تنى كه ايشان را گماشته‌اى تا آنچه از من صادر شود ضبط كنند و آنها را همراه اندامهاى من گواهانى بر من قرار داده‌اى، و تو خود از فراسوى آنها مراقب من و گواه من بر چيزهايى بوده‌اى كه حتّى بر آنان نيز پوشيده مانده و من به رحمت تو آنها را پنهان كرده و به فضل تو آنها را