تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٥٧ - شرح آيات

يادآور شده كه همان راه تسليم است نه راه روى گرداندن و رقابت.

/ ١٦٢ دوم: مجرّد بودن پيامبران براى رسالت از آنچه مربوط به شخص ايشان است گواهى راستين بر آن رسالت است، پس ايشان تنها مردم را به سوى خدا دعوت مى‌كنند (نه به سوى خويشتن يا مليّت و اقليم خود و امثال آن) و به راست روى در راه او فرمان مى‌دهند، و از طريق آمرزش خواهى وعده رحمت مى‌دهند و مشركان را (كه طاغوت و ديگر نظير ساخته‌ها را مى‌پرستند) به رنج و عذاب بيم مى‌دهند.

مشركان همان كسانى هستند كه از پرداخت زكات خوددارى و آخرت را تكذيب مى‌كنند، در مقابل اين اعلام خطر به كسانى كه ايمان آورده و كار نيك كرده‌اند مژده مى‌دهد كه پاداشى پايان ناپذير دارند.

(خصوصيّات و دعوت قرآن بدين گونه در اين كلمات رسا جلوه‌گر شده است).

شرح آيات

به نور خدا كه بر چيزها مى‌تابد و آنها را آفريدگانى مى‌سازد كه به فرمان او فراهم آمده‌اند، به نور خدا كه بر انسان مى‌بارد و او را جانشين خدا در زمينش مى‌سازد، و بدو خرد و رهنمايى و شناخت و اراده مى‌بخشد، و به نور او كه به پيامبران خود وحى مى‌كند و آنان را چراغهايى پرتو افكن در تيره شب زندگى مى‌سازد ...

بدين نام بزرگ و نور درخشان، وحى رسالت خود را آغاز مى‌كند، و ما بدان وسيله اين رسالت را مى‌خوانيم.

«بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‌- به نام خداى بخشاينده مهربان.» [١] «حم» ديگر بار دلهاى ما بر اين كلمات مقطّع كه خرد ما را بر مى‌انگيزد روبرو مى‌شود. آيا اين كلمات نامهاى سوره‌هاست كه سوره بدان آغاز مى‌شود؟ يا