تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٠١ - سوره غافر(٤٠) آيات ٦٠ تا ٦٧
بينايى ظاهرى خود را از دست داده است. آيا چنين نيست؟! چه قدر فرق است ميان او با كسى كه تمام عوالم آفرينش در ضمير و آگاهى او زنده و فعّال است و خود را جزيى از آنها مىداند و ناگزير است كه رفتار خود را با قوانين آنها تطبيق دهد، زيرا به پروردگار بزرگ خود ايمان دارد، و كارهاى شايستهاى را كه پروردگار بدو فرمان داده، همان گونه كه به ديگر عوالم نيز امر كرده است، انجام مىدهد.
«قَلِيلًا ما تَتَذَكَّرُونَ- چه اندك پند مىپذيريد.» [٥٩] در پايان اين درس روند سوره حقايقى را كه ياد آور شده به فرا رسيدن ساعت قيامت خلاصه مىكند، آنجا كه نظام موجود در اين دنيا كه بر پايه آزمايش است به نظامى بر پايه شهود و پاداش تبديل مىشود.
«إِنَّ السَّاعَةَ لَآتِيَةٌ لا رَيْبَ فِيها- قيامت مىآيد، و در آن ترديدى نيست.» و چگونه درباره روزى كه تمام حقايق عالم دلالت بر آن دارد كه جهان بدان پايان مىيابد، مورد ترديد قرار گيرد؟ و حكمت خداوند كه در هر آفريدهاى از خرد و بزرگ جلوهگر است ما را با روشنى كافى به روز پاداش رهنمون است.
«وَ لكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لا يُؤْمِنُونَ- ولى بيشتر مردم ايمان نمىآورند.» پس تو رفتار آنها را پيروى مكن و بگذار هم چنان در سرگرمى خود غوطه خورند، و خود را از سرنوشتى كه آنها به سبب كفرشان بدان حقايق سرانجام گرفتارش مىشوند، وا رهان.
/ ١٠٦
[سوره غافر (٤٠): آيات ٦٠ تا ٦٧]
وَ قالَ رَبُّكُمُ ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبادَتِي سَيَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ داخِرِينَ (٦٠) اللَّهُ الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ اللَّيْلَ لِتَسْكُنُوا فِيهِ وَ النَّهارَ مُبْصِراً إِنَّ اللَّهَ لَذُو فَضْلٍ عَلَى النَّاسِ وَ لكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لا يَشْكُرُونَ (٦١) ذلِكُمُ اللَّهُ رَبُّكُمْ خالِقُ كُلِّ شَيْءٍ لا إِلهَ إِلاَّ هُوَ فَأَنَّى تُؤْفَكُونَ (٦٢) كَذلِكَ يُؤْفَكُ الَّذِينَ كانُوا بِآياتِ اللَّهِ يَجْحَدُونَ (٦٣) اللَّهُ الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ الْأَرْضَ قَراراً وَ السَّماءَ بِناءً وَ صَوَّرَكُمْ فَأَحْسَنَ صُوَرَكُمْ وَ رَزَقَكُمْ مِنَ الطَّيِّباتِ ذلِكُمُ اللَّهُ رَبُّكُمْ فَتَبارَكَ اللَّهُ رَبُّ الْعالَمِينَ (٦٤)
هُوَ الْحَيُّ لا إِلهَ إِلاَّ هُوَ فَادْعُوهُ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ (٦٥) قُلْ إِنِّي نُهِيتُ أَنْ أَعْبُدَ الَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ لَمَّا جاءَنِي الْبَيِّناتُ مِنْ رَبِّي وَ أُمِرْتُ أَنْ أُسْلِمَ لِرَبِّ الْعالَمِينَ (٦٦) هُوَ الَّذِي خَلَقَكُمْ مِنْ تُرابٍ ثُمَّ مِنْ نُطْفَةٍ ثُمَّ مِنْ عَلَقَةٍ ثُمَّ يُخْرِجُكُمْ طِفْلاً ثُمَّ لِتَبْلُغُوا أَشُدَّكُمْ ثُمَّ لِتَكُونُوا شُيُوخاً وَ مِنْكُمْ مَنْ يُتَوَفَّى مِنْ قَبْلُ وَ لِتَبْلُغُوا أَجَلاً مُسَمًّى وَ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ (٦٧)