دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٦٣ - ١/ ٢ پدر

١١. الفصول المختارة در ذكر آنچه در شعب ابوطالب گذشت: وقتى مردم خوابيدند، ابوطالب، به همراه امير مؤمنان آمد، پس پيامبر خدا را بلند كرد و امير مؤمنان را در جايش خوابانْد. امير مؤمنان گفت: «اى پدر! من كشته مى‌شوم». ابوطالب گفت:

پسركم صبر كن كه صبر، سزاوارتر است‌

هر زنده‌اى سرانجامش مرگ است.

ما تو را در شدّت بلا بذل كرديم‌

به فداى اين نجيب‌زاده نجيب.

به فداى سرور شريف والا

و گشاده‌دست و بخشنده.

اگر مرگ در رسيد، پس تير به تو رسيده است‌

كه برخى [از تيرها] اصابت مى‌كند و برخى نه.

هر زنده‌اى گر چه دير بِزيَد

سهمى از تيرهاى مرگ مى‌گيرد.

پس اميرمؤمنان فرمود:

«آيا مرا به شكيبايى در يارى احمد فرمان مى‌دهى؟!

و به خدا سوگند، آنچه گفتم، از روى بى‌تابى نگفتم؛

بلكه دوست داشتم يارى‌ام را آشكار كنم‌

و بدانى كه من، همواره فرمانبردار تو بوده‌ام‌

و كوششم در يارى احمد، براى خداست‌

پيامبرِ هدايت وستوده شده در كودكى وبزرگى».

١٢. الكافى به نقل از اسحاق بن جعفر: به ايشان (امام صادق ٧) گفته شد: آنان ادّعا مى‌كنند كه ابوطالب، كافر بود.

فرمود: «دروغ مى‌گويند. چگونه كافر باشد و حال آن كه مى‌گويد:

آيا نمى‌دانيد كه ما محمّد را پيامبرى يافتيم‌

همچون موسى كه [نامش‌] در اوّلين كتاب، نگاشته شده است»؟!

و در حديثى ديگر آمده كه فرمود: «چگونه ابوطالبْ كافر باشد و حال آن كه مى‌گويد:

بى‌گمان دانستند كه فرزند ما دروغگو نيست‌

نزد ما و توجّهى به گفته‌هاى ياوه نمى‌شود.

روسپيدى كه با روى او از ابر سپيد، باران مى‌طلبند

فريادرس يتيمان، نگاهدار بيوگان»؟!