دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٠٧ - ٤/ ٢ جنگ احد

على ٧ مى‌گويد: در پىِ آنان بيرون رفتم تا بنگرم كه چه مى‌كنند. آنان اسب‌ها را از خود دور كردند و بر شتران سوار شدند و به مكّه رو نمودند.

١٧٨. امام على ٧: چون خداى سبحان، آيه‌ «الف، لام، ميم* آيا مردم گمان كردند همين كه گفتند ايمان آورديم، وا نهاده مى‌شوند و امتحان نمى‌شوند؟» را نازل كرد، دانستم كه تا پيامبر خدا در ميان ماست، فتنه بر ما در نمى‌آيد.

پس گفتم: اى پيامبر خدا! اين فتنه‌اى كه خداوندْ تو را از آن خبر داده، چيست؟

فرمود: «اى على! امّت من پس از من، دچار فتنه مى‌شوند».

گفتم: اى پيامبر خدا! آيا در جنگ احد، آن‌جا كه برخى از مسلمانانْ شهيد شدند و من نشدم و اين بر من گران آمد، به من نفرمودى: «مژده ده كه شهادت در پى توست!»؟

به من فرمود: «آن، همين گونه است. پس در آن هنگام، صبرت چگونه است؟».

گفتم: اى پيامبر خدا! اين از جايگاه‌هاى صبر نيست؛ بلكه از جايگاه‌هاى بشارت و شكر است.