دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٨٧ - ١/ ٥ نامها

پس آوايى از آسمان آمد و ابوطالب، سرش را بالا كرد كه ناگاه، لوحى همچون زمرّد سبز ديد كه چهار سطر در آن نوشته شده بود. آن را با دستانش گرفت و محكم به سينه‌اش چسبانْد. در آن چنين نوشته بود:

به فرزندى پاكيزه، اختصاص يافته‌ايد

پاك و شريف و پسنديده.

و نامش از جانب [خداى‌] قاهر و والا

«على» است، برگرفته از «على».

پس ابوطالب بسيار شادمان شد و براى خداى تبارك و تعالى به سجده افتاد و ده شتر، عقيقه كرد. آن لوح، به كعبه آويخته بود و بنى‌هاشم به آن بر قريش افتخار مى‌كرد تا آن كه در جنگ حجاج و ابن‌زبير، ناپديد شد.

٢٨. امام زين العابدين ٧: روزى پيامبر خدا نشسته بود و على و فاطمه و حسن و حسين : هم نزدش بودند. پيامبر ٦ فرمود: «سوگند به كسى كه مرا بشارت دهنده به حق برانگيخت، نزد خداى عز و جل، آفريده‌اى از ما محبوب‌تر و گرامى‌تر بر روى زمين نيست. خداى تبارك و تعالى، نام مرا از نام‌هاى خود مشتق كرد كه او محمود است و من محمّدم و براى تو نيز اى على! نامى از نام‌هاى خود برگرفت كه او علىّ اعلى است و تو على هستى ...».

٢٩. امام على ٧: نام من در انجيل، «اليا» و در تورات، «برى‌ء» و در زبور، «أرىّ» و نزد هندوان، «كبكر» و پيش روميان، «بطريسا» و نزد پارسيان، «جبتر» و پيش تركان،