دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٩٩ - فصل يازدهم جانشينى پيامبر در جنگ تبوك

تبوك، تنها جنگى بود كه على ٧ بر اساس تصميم پيامبر خدا و به دليلى كه ذكر شد، در آن، شركت نمى‌جست. منافقان، شايعه ساختند كه على ٧ با همه اشتياقِ پيامبر خدا به شركت او در نبرد، از جنگ و همراهى پيامبر ٦ تَن زده است.

على ٧ به محضر پيامبر خدا شتافت و جريان را با ايشان در ميان گذاشت و پيامبر ٦، جمله جاودانه و شكوهمندِ «آيا خشنود نمى‌شوى از اين‌كه براى من همچون هارون براى موسى باشى، جز آن كه پيامبرى پس از من نيست؟» را در شأن على ٧ بيان كرد.

بدين سان، هم توطئه منافقان در نطفه خفه شد و هم يكى از درخشان‌ترين مناقب على ٧ در پيش‌ديد مردمان، رقم خورد.

٢٣٨. الطبقات الكبرى به نقل از براء بن عازب و زيد بن ارقم: چون جنگ «جَيشُ العُسرة» يا همان «تبوك» پيش آمد، پيامبر خدا به على بن ابى طالب ٧ فرمود: «چاره‌اى نيست، جز آن كه يا من بمانم يا تو».

سپس على ٧ را به جاى خود نهاد و چون براى جنگ از مدينه بيرون رفت، برخى مردم [منافق‌] گفتند: على را بر جا ننهاد، مگر به خاطر چيزى كه از او ناپسند داشت!

اين گفته به [گوش‌] على ٧ رسيد. پس در پى پيامبر خدا رفت تا به ايشان رسيد. پيامبر ٦ به وى فرمود: «چه چيزْ تو را به اين‌جا كشانده است؟».

على ٧ گفت: هيچ چيز، جز آن كه شنيدم برخى مردمان مى‌گويند از آن رو مرا بر جا نهادى كه چيزى را از من ناپسند داشتى.

پيامبر خدا خنديد و فرمود: «اى على! آيا خشنود نمى‌شوى از اين‌كه براى من همچون هارون براى موسى باشى، جز آن كه تو پيامبر نيستى؟».

گفت: چرا، اى پيامبر خدا!

فرمود: «به راستى كه اين چنين است».