دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٦٢١ - ١/ ٦ ٧ وصايت امام على در ادبيات صدر اسلام

پس تو او و مردان گردآمده را به شتاب وا داشتى‌

بر كارى كه ترسويانِ پا پس‌كشيده را گران مى‌آيد.

او همنام پيامبر و شبيه به وصى است‌

و پرچمش به سرخىِ خون آهوان.

در جنگ جمل نيز مردى از قبيله ازْد چنين سرود:

اين، على است و همو وصى است كه‌

پيامبر در روز رازگويى، با او پيمان برادرى بست.

و گفت: «اين، پس از من، ولى است»

اين گفته را شنوا به گوش جان شنيد و شقى به فراموشى سپرد.

در جنگ جمل، جوانى با نام و نشان از قبيله بنى‌ضبّه، از ميان لشكر عايشه بيرون آمد كه چنين مى‌گفت:

ما بنى ضبّه، دشمنان على هستيم‌

همو كه از قديم، «وصى» شناخته مى‌شود.

و سواركار جنگجوى دوران پيامبر است‌

من از فضيلت على، بى‌خبر نيستم؛

ليكن خبر مرگ پسر پروا پيشه عفّان به من رسيد

[پس‌] دوست به خونخواهى دوست خويش مى‌آيد.

سعيد بن قيس همْدانى كه در جنگ جمل در لشكر على ٧ بود، سرود:

هر پيكارى كه آتشش برافروزد

و در شور و غوغايش، نيزه‌هاى سخت بشكنند،

به وصى بگو: قحطانيان جنگاور، روى آورده‌اند

قبيله هَمْدان را از ميان آنان فراخوان كه كفايتت مى‌كنند؛

چرا كه آنان پسران و برادران بنى‌قحطان‌اند.

زياد بن لبيد انصارى، كه از ياران امام على ٧ بود، در جنگ جمل سرود:

در روز حمله، انصار را چگونه مى‌بينى؟

ما مردمى هستيم كه اهمّيتى به مرگ نمى‌دهيم.