دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٦١٩ - ١/ ٦ ٧ وصايت امام على در ادبيات صدر اسلام

مطلب بود كه على ٧ وصىّ پيامبر خداست، گفته عبد اللّه بن ابى سفيان بن حارث بن عبد المطّلب است:

و از ماست على، آن فاتح خيبر

و فاتح بدر، هنگامى كه سواران سرازير شدند.

وصىّ پيامبرِ برگزيده و پسر عموى اوست‌

پس چه كس به او نزديك مى‌گردد و بدو مى‌رسد؟

و عبد الرحمن بن جعيل سروده است:

به جانم سوگند، با كسى بيعت كرديد كه ديندار است‌

و به عفّت، مشهور و موفّق.

على را مى‌گويم، وصىّ مصطفى و پسر عموى او

و نخستين كسى كه نماز خوانْد، و برادر دين و تقوا.

و ابو هيثم بن تَيّهان، از مجاهدان بدر، چنين سروده است:

به زبير و طلحه بگو كه ما

همانانيم كه شعارمان اين است: [ما] انصاريم.

ما آنانيم كه قريش، كار ما را ديده است‌

به روز بدر، كه آن كافران را به چاه افكنديم.

ما لباس زيرين و رويين پيامبرمان بوديم‌

كه روح و ديدگان ما فديه او مى‌شد!

همانا وصى (يعنى على ٧) پيشوا و ولىّ ماست‌

نهان‌ها آشكار و رازها هويداست.

عمر بن حارثه انصارى كه در جنگ جمل، با محمّد بن حنفيّه بود، هنگامى كه امام على ٧ پسرش محمّد را به دليل تأخير در اجراى فرمان حمله، سرزنش كرد، چنين سرود:

ابو الحسن! تو پايانبخش كارهايى‌

و با تو حلال از حرام، شناخته مى‌شود.

مردان را در زير پرچمى گرد آوردى‌

كه پسرت در شور جنگ، آن را به دست گرفت.

و او از سر ترس، وا پس ننشست‌

بلكه تيرها، پياپى بر او باريدن گرفت.

و گفت: مهلت دهيد و عجله نكنيد

كه چون تيرهايشان را پرتاب كردند، به پيش مى‌تازم.