دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٨٣ - ٤/ ٢ جنگ احد

بيرون مدينه گرفت و پس از برگزارى نماز جمعه با حدود هزار نفر، به قصد احُد كه نيروى دشمن در آن‌جا اردو زده بود، حركت كرد.

بامداد هفتم شوّال سال سوم هجرى، نبرد آغاز شد. نزديك بود مسلمانان پيروز شوند؛ امّا پس از آن، ديده‌بانان و تيراندازان، به طمع غنايم، محلّ مأموريت خود را بر روى كوه، ترك كردند و بدين سان، با يورش غافلگيرانه دشمن روبه‌رو شدند و در هنگامه درهم ريختگى نظام لشكر، از دشمن كين‌توزِ زخم خورده از جان گذشته، ضرباتى را متحمّل شدند كه تفصيل آن را بايد در تاريخ ديد.

سپاه اسلام به شدّتْ آسيب ديد و در هم شكست و همه، بجز على ٧ كه پروانه‌وار، شمع وجود پيامبر خدا را در ميان داشت و چون شير دُژَم، حمله‌هاى دشمن را از او دفع مى‌كرد و نيز تنى چند، فرار را بر قرار ترجيح دادند و پيامبر خدا را در ميدان نبرد، تنها گذاشتند.

احد، يكى از درس آموزترين وتنبّه آفرين‌ترين نبردهاى‌پيامبر ٦ است. على ٧ در اين جنگ، قهرمانى بى‌بديل است و نقش او بسى برجسته، بدين سان كه:

١. او پرچم اصلى جنگ را به دست داشت و آن، پرچم مهاجران بود.

٢. پرچمدار مغرور مشركان، طلحة بن ابى طلحه، با شمشير على ٧ به خاك هلاكت افتاد.

٣. پس از طلحه، هشت نفر ديگر، يكى پس از ديگرى، پرچم مشركان را به‌