دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٦٢٩ - ١/ ٦ ٧ وصايت امام على در ادبيات صدر اسلام

پيك، نزد ما آمد، پيك وصى،

على، آن پاكِ از تبار هاشم،

دستْ‌يار پيمبر و داماد او،

نيك‌ترينِ آفريدگان و جهانيان.

نصر بن مزاحم مى‌گويد: اين اشعار، از امير مؤمنان در صفّين است:

شگفتا! چه چيز غريبى شنيدم:

دروغى بربسته به خدا كه موى را سفيد مى‌كند!

احمد، راضى نمى‌شد، اگر خبر مى‌يافت‌

كه وصىّ‌اش را با اين ابتر،[١] برابر نهاده‌اند؛

اين دشمن پيامبر و خيره‌سر ملعون.[٢]

من آن گاه كه مرگ، نزديك آيد و دررسد،

جامه‌ام را به كمر زده، قنبر را فرا مى‌خوانم [و مى‌گويم:]

پرچم را به پيش ببر و از سر احتياط، درنگ مكن؛

چرا كه پرهيز، قضا و قدر را نمى‌رانَد.

اى معاويه، پسر حرب! اگر جعفر نزد من بود،

يا حمزه، آن سالار دلاورِ فروزانْ چهره،

آن گاه، قريش مى‌ديد كه ستاره شب، چه سان پديدار مى‌شود!.[٣]

جرير بن عبد اللّه بجلى، اين شعر را براى شُرَحبيل بن سِمْط كِنْدى (رئيس ياران يمنى معاويه) فرستاد:

اى پسر سمط! نصيحتت كردم كه پيرو هوا مباش؛

هيچ چيز در دنيا جاى دين را براى تو نمى‌گيرد.

و مانند آن پوينده [راه‌] شرارت (معاويه) مباش‌

كه پريشانى و خوارى مى‌آورد.

گفته پسر هند درباره على، بهتان است‌

و خداوند، در دل پسر ابو طالب، باجلالت‌تر است.

[١] ابتر، هم به معناى« بى‌خير» است و هم به معناى« نسلْ گسيخته» و به هر حال، مراد، عاص بن وائل( پدر عمرو) است كه خدا او را در سوره كوثر،« دشمن پيامبر ٦» و« ابتر» خوانده است.( م)

[٢] مراد، عمرو بن عاص بن وائل است.

[٣] پيدايى ستاره شب، كنايه از تيره و تار شدن روز و روزگار آنهاست.