دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٥٤ - ٢ محتواى خطبه

بدين سان، پيامبر خدا نشان مى‌دهد كه با آن خطبه والا و كلمات ارجمند و جملات پرشُكوه، على ٧ را بر ولايت، نصب نموده و زعامت و امامت وى را بر مردمان، تثبيت كرده است و نه چيزى جز اين.[١]

٤. سلام رهبرى‌

چون پيامبر ٦ از بلنداى جايگاه فرود مى‌آيد، هنگام نماز مى‌شود. نماز مى‌گزارَد و آن گاه به مؤمنان دستور مى‌دهد كه بر على ٧ به عنوان «امير مؤمنان» سلام گويند. بريده اسلمى مى‌گويد:

پيامبر ٦ به مردمان دستور داد كه بر على ٧ به عنوان «امير مؤمنان» سلام گويند. مردم چنين كردند و من، آن روز، خردسال‌ترين آنان بودم كه به على ٧ سلام گفتم.[٢]

٥. تهنيت بر ولايت و امارت‌

اين تصريح‌ها و تأكيدها، آن روز، حقيقت را آفتابى كرده بود. همگان، در آن روز، از اين حادثه و ابلاغ، «نصب على ٧ بر ولايت» را مى‌فهميدند و بدين سان، يكسر به سويش مى‌شتافتند و ولايت را به او تبريك و تهنيت مى‌گفتند. طُرفه آن كه داعيه‌داران بعدى، اوّلين كسانى بودند كه چنين كردند. از جمله، خليفه دوم كه گفت:

مباركت باد، اى پسر ابو طالب! امروز ولىّ هر مرد و زن مسلمان شدى.

منابع بسيارى اين سخن را با الفاظ گونه‌گون از خليفه دوم گزارش كرده‌اند، چنان كه از بسيارى ديگر.[٣]

[١] در برخى نقل‌ها چنين است كه اوّل، عمامه را بر سر على ٧ نهاد و آن گاه فرمود:« هر كه من مولاى اويم، ...»؛ كه ممكن است تكرار بوده و نه بار اوّل. ر. ك: ج ٢ ص ٢٦٩( تاج‌گذارى در روز غدير).

[٢] ر. ك: ج ٢ ص ٢٧١( سلام رهبرى).

[٣] ر. ك: ج ٢ ص ٢٧٧( تبريك رهبرى).