دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٩٩ - ٢ وصى

كدام، اشاره‌اى دارند به بُعدى از ابعاد والاى علمى، عملى، فرهنگى، اجتماعى، معنوى و سياسى شخصيت او. بسيارى از اين القاب، به روزگار پيامبر خدا شناخته شده بود، كه پيامبر خدا، امام ٧ را بدانها خطاب مى‌كرد.

برخى از اين القاب چنين‌اند: «أعلمُ الامّة»، «أقضَى الامّة»، «أوّلُ مَن أسلَمَ»، «أوّلُ مَن صلّى»، «خير البشر»، «أمير المؤمنين»، «إمام المتّقين»، «قائد الغُرِّ المُحَجَّلين»، «سيّد المسلمين»، «سيّد المؤمنين»، «يعسوب المؤمنين»، «الأنزع البطين»، «عمود الدين»، «سيّد الشهداء»، «سيّد العرب»، «راية الهدى»، «باب الهدى»، «حَيدر»، «المرتضى»، «الولىّ» و «الوصىّ».[١]

پيامبر خدا، امام ٧ را با اين القاب ياد مى‌كرد و به واقع، با توجّه به آينده امّت اسلامى و مسئوليت بزرگ على ٧ در آينده امّت، با اين القاب، ابعاد شخصيت او را مى شناسانْد و به جايگاه والاى او در رهبرى ره مى‌نمود و براى آن، زمينه‌سازى مى‌كرد.

در ميان القاب على ٧، دو لقب از بقيه مشهورتر است:

١. امير المؤمنين‌

لقب «امير المؤمنين»، ويژه على ٧ است و ديگرى را با اين لقب ياد كردن، شايسته نيست. بر اساس متون مختلف روايى كه بخشى از آنها پس از اين مى‌آيد، حتّى ساير امامان معصوم : را نيز نمى‌توان با اين عنوان، ياد كرد.[٢]

٢. وصى‌

اين عنوان، در همان روزگاران حياتِ پيامبر خدا چنان براى على ٧ مشهور بود كه دور

[١] به ابواب مرتبط با لقب‌ها در همين كتاب، رجوع كنيد.

[٢] ر. ك: ج ٢ ص ٨٩( اختصاص داشتن عنوان« امير المؤمنين» به على).