دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٩ - درآمد

زمين، انعطاف ناپذيرترين حقگزارِ صحنه‌هاى حقگزارى و حق‌مدارى، و سخنورترين و چيره‌ترين بليغان در وادى آفرينشِ شكوهزادترين سخن‌ها، خطابه‌ها و... است. به گفته سراينده علوى انديشى:

او را بسى خورشيد حكمت است كه آرزو دارد

پرتو خورشيد، آسمانِ آن باشد.

آيا مى‌توان بر معبر تاريخ ايستاد و اين فرازمندترين و شكوهمندترين قلّه وادى كرامت، آزادى، انسانيت و شرف را نديد؟

آيا مى‌توان بر دشتستان زندگى نگريست و اين والاترين نماد عشق و عبادت، جهاد و شهامت، ايثار و صداقت، ايمان و جلالت را نديد؟

آيا مى‌شود كه قلمزنى، صفحاتى را در موضوعى رقم زند و با همه وجود، تمنّاىِ عطرآگين ساختن خامه را با نام و ياد على ٧ و گزارش والايى‌ها و ارجمندى‌هاى زندگى سراسر اقدام، شور و جهاد و ايثار و... او نداشته باشد؟

به پندارم همه، همه آنان كه انديشيده‌اند و واقعِ صادق اين پديده شگفتِ هستى را دريافته‌اند، بر اين باورند كه چگونه قطره را شايد كه در ثناى اقيانوسْ سخن گويد، و ذرّه را آيد كه در فضلِ خورشيد، حماسه بسرايد و ....

و اين قلم ...

و اين قلم، هرگز بر اين باور نبود كه سخنى درخور، در وصف آن آفتاب جهانتاب خواهد گفت و بخشى از شعاع ناپيدا كرانه وجود آن خورشيد حق را انعكاس خواهد داد و نَمى از يَمِ موج‌خيز فضايل و مناقب و عظمت‌هايش را عرضه خواهد كرد؛ امّا به روزگارى كه به تدوين ميزان الحكمة همّت ورزيده بود، در مدخَل‌