دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥١٣ - (١٠) احاديث عصمت

چرايىِ اين مواضع و تحليل تاريخى و فكرى اين مسائل، از ظرفيت اين بحث، بيرون است؛ امّا در مقام كنونى كه در پى گزارش نمودنِ تلاش‌هاى پيامبر خدا براى استوارسازى امامت على ٧ و طرح پيشوايى آن بزرگوار هستيم، اشاره داشتن گذرا به آن را، پيش از بازگويى چگونگى طرح اين حقيقت، بجا مى‌دانيم.

عالمان، متكلّمان و مفسّران شيعه، از ديرباز براى اثبات طهارت و عصمت امامان و اهل بيت : از جمله به «آيه تطهير» استدلال كرده‌اند؛ استدلالى استوار كه استوارى و متانت آن در جاى خود، باز گفته شده است. آنچه اكنون در فضاى بحث ما، در نگريستن بدان ضرورى است، چگونگى طرح اين مسئله توسط پيامبر ٦ و شيوه بيان آن است.

پيامبر ٦ پس از آن كه اين آيه را بر مردمان خواند، روزها و ماه‌ها، هنگامى كه براى نمازْ بيرون مى‌آمد، بر آستانه خانه على ٧ مى‌ايستاد و بلند فرياد مى‌زد:

«الصَّلاةَ يا أهلَ البَيتِ».

اى اهل بيت، نماز![١]

بدين ترتيب، در اين كه «اصحاب كسا» مصداق «اهل بيت» اند، و اين كه على ٧ چهره برجسته اين مجموعه است، ترديدى نيست؛ امّا در نگاه ما، آنچه مهم‌تر جلوه مى‌كند، اين است كه پيامبر خدا، با آن همه تأكيد و تنبّه و تصريح بر «عصمت» و «طهارتِ» اهل بيت، و حتّى پس از علنى كردن اين فضيلت، پيوسته اين جمله را تكرار مى‌كرد كه:

«أنَا حَربٌ لِمَن حارَبَكُم، وسِلمٌ لِمَن سالَمَكُم».

[١] اهل بيت در قرآن و حديث: بخش يكم/ فصل چهارم: درود فرستادن پيامبر بر اهل بيت و تخصيص ايشان در امر به نماز.