دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥١٥ - (١٠) احاديث عصمت

آنان، نقشى بس بزرگ دارد. راز آن همه تأكيد و تنبّه پيامبر خدا براى روشن ساختن مراد اين آيه و نيز تلاش امامان : در اين راه و ستيز بى‌امان بنى‌اميّه و مفسّران دربارى براى دور داشتن آن از آل اللّه (و دست كم، براى شريك ساختن ديگران در فضيلت آن)، گويايى و رسايى مفهوم آن در دلالت داشتن بر طهارت و عصمت على ٧ و نهايتا طهارت و عصمت اهل بيت : است.

افزون بر اين آيه كه پيامبر خدا در جهت ابلاغ آن و تطبيق آن بر اهل بيت : كوششى بى‌دريغ به كار برد، روايات فراوانى وجود دارد كه پيامبر خدا در آنها حق‌مدارى، استوارگامى، راستگويى، فصل الخطابى، پاك‌دامنى، مينوسرشتى، پاك‌نهادى و درست‌كردارىِ على ٧ را مطرح ساخته و بر آن، تأكيد ورزيده است. نيز على ٧ را همبر قرآن و همسان كتاب خدا معرّفى كرده است؛ يعنى: على ٧ است كه بايد الگو، پيشوا و راهبر باشد و اوست كه بايد سخن نهايى را بگويد، و نه جز او.

بايد در اين سخنان پيامبر ٦ انديشيد كه:

«عَلِيٌّ مَعَ القُرآنِ، وَالقُرآنُ مَعَ عَلِيٍّ».

على با قرآن است و قرآن با او.

«عَلِيٌّ مَعَ الحَقِّ، وَالحَقُّ مَعَ عَلِيٍّ».

على با حق است و حق با على.

«عَلِيٌّ عَلَى الحَقِّ؛ مَنِ اتَّبَعَهُ اتَّبَعَ الحَقَّ، ومَن تَرَكَهُ تَرَكَ الحَقَّ»، «عَلِيٌّ مَعَ الحَقِّ وَالقُرآنِ، وَالحَقُّ وَالقُرآنُ مَعَ عَلِيٍّ».

على بر حق است. هر كس از او پيروى كند، حق را پيروى كرده و هر كه او را وا نهد، حق را وا نهاده است.