دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٩٩ - ١/ ٦ ٢ وصايت على از سوى خداست

هيچ يك از ما هرگز براى بتى سجده نكرد. پس خداوند، مرا به پيامبرى گرفت و على را به وصايت»[١].

٣٦٥. پيامبر خدا ٦ هنگامى كه خداى عز و جل نازل كرد: «به پيمانم وفا كنيد، به پيمانتان وفا مى‌كنم»: به خدا سوگند كه آدم ٧ از دنيا رفت و از قومش بر وفاى به فرزندش شيث، پيمان گرفته بود؛ امّا به او وفادار نماندند و نوح از دنيا رفت و از قومش بر وفاى به وصى‌اش سام، پيمان گرفته بود؛ امّا امّتش وفا نكردند و ابراهيم از دنيا رفت و از قومش بر وفاى به وصيّش اسماعيل، پيمان گرفته بود؛ امّا امّتش وفا نكردند و موسى از دنيا رفت و از قومش بر وفاى به وصى‌اش يوشع بن نون، پيمان گرفته بود؛ امّا امّتش وفا نكردند و عيسى به آسمان برده شد و از قومش بر وفاى به وصى‌اش شمعون بن حمّون صفا، پيمان گرفته بود؛ امّا امّتش وفا نكردند.

و من به زودى از شما جدا مى‌شوم و از ميانتان مى‌روم، و از امّتم درباره على بن ابى طالب پيمان گرفتم؛ امّا آنان نيز روش امّت‌هاى پيشين را در مخالفت با وصىّ من و سرپيچى از او، در پيش مى‌گيرند. آگاه باشيد كه من پيمانم را درباره على، با شما تجديد مى‌كنم. پس، هر كس پيمان شكند. «هر كس به آنچه با خدا پيمان بسته، وفا كند، [خداوند] به زودى پاداشى بزرگ به او مى‌بخشد».

اى مردم! بى‌گمان، على پيشواى شما پس از من و جانشينم بر شماست و او وصى و وزير (دستْ‌يار) و برادر و ياور من و همسر دخترم و پدر فرزندانم و صاحب شفاعت و پرچم و حوضم است. هر كس او را انكار كند، مرا انكار كرده و هر كس مرا انكار كند، خداى عز و جل را انكار كرده است و هر كس به امامت او اقرار كند، به نبوّت من اقرار كرده و هر كس به نبوّت من اقرار كند، به وحدانيت خداى عز و جل اقرار كرده است.

[١] ر. ك: ج ٩ ص ٣٩٩( لحظه‌اى به خدا كفر نورزيد).