دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣١ - «دانشنامه امير المؤمنين» در يك نگاه

بارى! على، على بود. بنده پيراسته‌جانِ خداوند، شاهد رسالت و عينيت بخش آرمان‌ها و ايده‌ها و باورهاى والا.

اين بخش، اين‌همه را در آينه آيات قرآن و گزارش‌هاى تاريخى، در پيش‌ديد شيفتگان شناخت على ٧ و تشنگان حقّ و حقيقت، قرار مى‌دهد.

بخش يازدهم: دانش امام على‌

على ٧، برترين و ارجمندترين شاگرد مكتب محمّد ٦ است؛ كامل‌ترين كسى كه پيامبر خدا به لحاظ شايستگى، استعداد و زمينه‌هاى فراگيرى كه داشت، جانش را از دانش آكند و گستره حقايق را بدو نماياند و به تعبير متون روايى و تاريخى: «هزار باب»، «هزار حرف»، «هزار كلمه» و «هزار حديث» در باب شناخت حقايق، بدو آموخت.[١]

على ٧، باب حكمت و علم پيامبر خدا، گنجينه دانش پيامبر ٦، وارث دانش او و همه انبياى الهى، و ميراثبان حكمت و علم او و از اين رو، «اعلم امّت» بود.

على ٧، هر آنچه فرا گرفت، فراموش نكرد. بدين سان، جانش لبريز از حقايق شد. و اسفا و اندوها كه كسانى كه ظرفيت فراگيرى اين دانش گسترده را داشته باشند، در ميان مردمان نبودند تا على ٧ پرتوى از آن همه را بتابانَد و اندكى از آن همه را بگسترانَد!

على ٧، از علم كاملى برخوردار بود كه آصف بن بَرخيا با داشتن بخشى از آن، تخت بلقيس را در زمانى كم‌تر از يك چشم برهم زدن، نزد سليمان ٧ آورد.[٢]

گستره آگاهى‌هاى على ٧، تمامت دانش‌ها را در نورديده بود: دانش قرآن،

[١] اين عناوين در متون مختلف آمده است كه ممكن است مقصود از تعبيرهاى مختلف:« باب»،« كلمه»،« حرف» و« حديث»، يكى باشد.

[٢] اشاره‌اى است به: نمل، آيه ٤٠.