دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٥٥ - ٦ شعر شاعران

٦. شعر شاعران‌

ق فهم اديبان و شاعران از واژگان، در تمامى فرهنگ‌ها از اعتبار ويژه برخوردار است. عالمان، هماره براى تعيين معناى واژه، آن گاه كه معانى مُحتملى داشته باشد، به فهم اديبان و شاعران استناد مى‌كنند.

شاعر بلند آوازه آن روزگار، حَسّان بن ثابت، بى‌درنگ پس از فرود آمدن پيامبر ٦ از جايگاه، به پا مى‌خيزد و از پيامبر خدا براى سرايش اشعار، رخصت مى‌طلبد و آن گاه چكامه بلندش را با اين مطلع مى‌خواند كه:

روز غدير در خُم، پيامبرشان ندايشان داد

اينك به نداى رسول، گوش فرا ده.

و در ضمن آن، چنين مى‌گويد:

پس به او گفت: اى على! برخيز

كه من تو را براى امامت و هدايتِ پس از خود پسنديدم.

و در فرجام آن، پيامبر ٦ مى‌فرمايد:

«لا تَزالُ يا حَسّانُ مُؤَيَّداً بِروحِ القُدُسِ ما نَصَرتَنا بِلِسانِكَ».

اى حَسّان! تو مادام كه با زبانت ما را يارى مى‌كنى، با روح القدس، تأييد مى‌شوى.

بدين سان مى‌بينيم كه حسّان از آن حادثه و از آن جمله پيامبر خدا، امامت على ٧ را درمى‌يابد و پيامبر ٦ نيز بر اين دريافت، مهر تأييد مى‌زند.[١]

[١] غديريه حَسّان، مشهورترين و بلندآوازه‌ترين شعر اوست( الغدير: ج ٢ ص ٦٥ به بعد). شگفتا از آقاى دكتر محمّد طاهر درويش كه كتابى پربرگ درباره حَسّان، فراهم آورده و درباره اشعار او از ابعاد مختلف، سخن گفته، ولى و هرگز از اين شعر او ياد نكرده است( حسّان بن ثابت، قاهره: دار المعارف).