دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٨٧ - فصل دهم پايدارى شگفتانگيز در جنگ حنين

شد، گروهى از مشركان فرار كردند و برخى اسلام آوردند.

افزون بر اين، على ٧ در هنگام محاصره دژ، مأموريت يافت تا بت‌هاى اطراف طائف را نابود كند كه اين مأموريت را نيز به گونه‌اى شايسته انجام داد. شيخ مفيد ;، درباره حضور مؤثّر على ٧ در اين نبرد، نوشته است:

به فضيلت‌هاى امير مؤمنان در اين پيكار بنگر و در حقيقت آن، تأمّل و انديشه كن. مى‌يابى كه در اين [پيكار]، به همه فضيلت‌ها دست يافت و هيچ كس از امّت در آنها با وى شريك نيست.

اكنون، بر اساس وقايع تاريخى و آنچه آورديم، جلوه‌هاى والاى على ٧ را در اين نبرد، بدين‌گونه برمى‌شمريم:

١. پرچمدارى مهاجران؛

٢. حضور شكوهمند در اوج نبرد و در هنگامه هجوم بى‌امان دشمن، و دفع خطر از جان پيامبر خدا در لحظاتى كه بسيارى گريخته بودند؛

٣. كشتن ابو جرول، كه موجب فروپاشى سپاه هوازن شد؛

٤. كشتن چهل نفر از رزم‌آوران هوازن؛

٥. فرماندهى گروهى كه براى از بين بردن بت‌هاى منطقه بسيج شده بودند؛

٦. هماوردى با «شهاب» از قبيله «خَثعَم» كه هيچ كس از مسلمانان، هماورد جويى او را در ميدان نبرد، پاسخ نگفت و على ٧ او را از پاى درآورد؛

٧. كشتن «نافع» كه‌تسليم شدن بسيارى را در پى داشت.

٢٢٩. تاريخ اليعقوبى: در مكّه به پيامبر خدا خبر رسيد كه [قبيله‌] هوازن، گروه‌هاى فراوانى را در حُنين، گِرد آورده و سركرده آنان، مالك بن عوف نصرى است و دُرَيد بن صمّه (پيرمردى از بنى جشم) هم با اوست كه از فكر و نظرش استفاده مى‌كنند و