دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٦٩ - ٤/ ١ زينب

زورمداران و تزويرگران ستم‌گستر، جلوه وقار، راز حيا، تبلور سربلندى و سرفرازى و اسوه استوارى و عبادت و شكيب است.

زينب ٣، در ميان خاندان پيامبر خدا، از چنان جايگاه بلند و مكانت بزرگى برخوردار است كه قلم را توانِ بر نمودنِ والايى‌ها، ارجمندى‌ها و شكوهمندى‌هايش نيست.

فقيه مورّخ و مصلح بزرگ، علّامه سيّد محسن امين عاملى، شخصيت آن بانوى بزرگ را بدين سان ترسيم كرده است:

زينب ٣، از بافضيلت‌ترينِ زنان و فضلش پُرآوازه‌تر از آن است كه ياد گردد و روشن‌تر از آن است كه به نوشته آيد.

جلالت شأن، منزلت والا، قوّت استدلال، برترى عقل، استوارى قلب، فصاحت زبان و بلاغت بيان، از خطبه‌هايش در كوفه و شام كه گويى از زبان پدرش امير مؤمنان ايراد مى‌گرديد، دانسته مى‌شود، و نيز از احتجاجش بر يزيد و ابن زياد، بدان گونه كه آن دو را خاموش ساخت تا آن جا كه به بدگويى‌و ناسزا گفتن‌و مسخره كردن و دشنام دادن كه سلاح افراد ناتوان از دليل آوردن است، پناه بردند و از زينب كبرا شگفت نيست كه اين گونه باشد؛ چرا كه او شاخه‌اى از شاخه‌هاى درخت پاك [رسالت‌] است ...

او با پسر عمويش عبد اللّه بن جعفر بن ابى طالب ازدواج كرد و على زينبى، عون، محمّد، عبّاس و امّ كلثوم را برايش به دنيا آورد كه عون و محمّد با دايى‌شان حسين ٧ در كربلا كشته شدند.

او «امّ المصائب» ناميده شده است و شايسته چنين نامى هست. او مصيبت درگذشت جدّش پيامبر خدا، مصيبت درگذشت مادرش زهرا ٣ و رنج‌هاى او، و محنت‌هاى پدرش امير مؤمنان على ٧ و مصيبت كشته شدن او و محنت و شهادت برادرش حسن ٧ و ... را شاهد بوده است و پس از شهادت حسين ٧، از كربلا به اسارت برده شد.

زينب ٣ از آغاز قيام ابا عبد اللّه الحسين ٧، همراه برادر شد و در تمام دوران‌