دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٦٣٣ - ١/ ٧ وجوب اطاعت از اوصيا

تنها وصىّ پيامبر خدا در ميان خاندان او بود

و شه‌سوار او بود، هنگامى كه هماورد مى‌خواستند.

پس اگر مى‌خواهى پيرو مهاجرى باشى، با او باش:

بزرگ بزرگان، كه همچون تيغه شمشير، جوهرى پولادين دارد.

اشعارى كه اين واژه (وصى) را در بر دارند، بسيار فراوان‌اند؛ امّا ما در اين‌جا، تنها برخى از آنها را كه در دو نبرد جمل و صفّين سروده شده بودند، آورديم، و بقيّه اشعار، بيشتر از آن است كه به شماره آيد و گردآورى توان نمود و اگر بيم خستگى و آزُردگى خوانندگان نبود، آن قدر از آنها نقل مى‌كرديم كه صفحات بسيارى را پُر سازد.[١]

١/ ٧ وجوب اطاعت از اوصيا

٤٠٠. امام على ٧: پيامبر خدا فرمود: «خداى متعال به من خبر داد كه دعاى مرا درباره تو و شريكانت كه پس از تو خواهند بود، اجابت كرده است».

گفتم: اى پيامبر خدا! شريكان من چه كسانى‌اند؟

فرمود: «كسانى كه خداوند، اطاعت از آنان را به اطاعت از خود و من، پيوند زده است».

م: اى پيامبر خدا! آنان كيان‌اند؟

فرمود: «كسانى كه خداوند متعال درباره آنان گفت: «اى مؤمنان! از خدا اطاعت كنيد و از پيامبر اطاعت كنيد و [نيز] از فرمانروايانتان (اولو الأمرتان)»».

گفتم: اى پيامبر خدا! آنان (فرمانروايان)، چه كسانى‌اند؟

فرمود: «آنان، اوصياى پس از من هستند».

٤٠١. تفسير العيّاشى به‌نقل از جابر جُعفى: از امام‌باقر ٧ درباره اين آيه پرسيدم: «از خدا

[١] گفتنى است نقل ابن ابى الحديد از كتاب وقعة صِفّين، با آنچه در نسخه فعلى وقعة صفّين هست، تفاوت‌هايى دارد.( م)