دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٦٣١ - ١/ ٦ ٧ وصايت امام على در ادبيات صدر اسلام

و على جايى جز در كنج خانه خويش نبود

تا آن كه مرگ، عثمان را در خانه خودش به چنگ آورد.

تنها وصىّ پيامبر خداست در ميان خاندان او

و شه‌سوار مدافع او، كه بدو مثل مى‌زنند.

نعمان بن عجلان انصارى مى‌گويد:

چگونه اختلاف شود وقتى كه وصى، پيشواى ماست؟

چنين مباد، كه اين، جز سرگردانى و خوارى نيست.

خِرَدهايتان را مغبون مكنيد، كه خيرى نيست‌

در كسى كه هنگام پريشانى‌ها خردمند نباشد.

و معاويه گم‌راه را فرو گذاريد و پيروى كنيد

از دين وصى، تا در آينده بدين كار، ستوده شويد.[١]

عبد الرحمن بن ذُؤَيب اسلمى سروده است:

هان! به معاوية بن حرب، پيام ده‌

كه تو را چه شده است؟ چرا براى جنگ نمى‌آيى؟

اگر به سلامت بمانى و يك روز هم از عمرت باقى باشد

با سپاهى گران به انبوهىِ خاك، به ديدارت مى‌آييم.

آن سپاه را وصى به سوى تو مى‌آورَد

تا تو را از گم‌راهى و ترديد، بازدارد.

و مغيرة بن حارث بن عبد المطّلب سرود:

اى فداييان! پايدارى كنيد، سپاه معاويه‌

شما را نترسانَد، كه حق، چيره مى‌شود.

و يقين بدانيد آن كه در مخالفت شما جان مى‌بازد

نگون‌بختى است كه جان خود را به خسران مى‌كشد.

در ميان شماست وصىّ پيامبر خدا، پيشوايتان‌

و داماد او و كتاب خدا كه در دسترس همه هست.

عبد اللّه بن عبّاس بن عبد المطّلب سرود:

[١] در وقعة صفّين، اين شعر، از نضر بن عجلان انصارى دانسته شده و در پايان آن به جاى« لتحمدوه آجلًا؛ در آينده، بدين كار، ستوده شويد» آمده است:« تصادفوه عاجلًا؛ شتابان به سوى او برويد».