دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٨٣ - فصل دهم پايدارى شگفتانگيز در جنگ حنين

فصل دهم: پايدارى شگفت‌انگيز در جنگ حُنَين‌

فتح مكّه دل‌ها را لرزاند و هول و هراس را در جان‌هاى مشركان افكند. دو قبيله مهم طائف: «هَوازِن» و «ثقيف»، پس از گفتگو و رايزنى با برخى قبيله‌هاى ديگر، به اين نتيجه رسيدند كه پيش از آن كه سپاه اسلام به سوى آنان روى آورد، آنان [براى نبرد] به استقبال ارتش اسلام بروند. بدين سبب، سپاهى گران گرد آوردند و به فرماندهى جوانى سلحشور و بى‌پروا به نام مالك بن عوف نصرى، به سوى سپاه اسلام، حركت كردند.

پيامبر ٦ با لشكر عظيم دوازده هزار نفرى متشكّل از ده هزار تن از مردم يثرب و دو هزار نفر از تازه‌مسلمانان قريش، به رويارويى با آنان شتافت. عظمت سپاه اسلام، برخى را به غرورى كاذب، دچار ساخت و از اين رو، گفتند: «ما هرگز از كمى تعداد، شكست نخواهيم خورد».

مالك، دستور داد كه سپاهش در انتهاى درّه‌اى كه گذرگاهى به سوى منطقه «حنين» بود، در پشت سنگ‌ها و صخره‌ها و در شكاف كوه‌ها و نقاط مرتفع، پنهان شوند و چون سپاه اسلام بدان‌جا رسيد، آن را تيرباران و سنگ‌باران كنند و سپاه‌